Antalya'da faaliyet gösteren Haşim Balaban Otomotiv ve Tarım Ürünleri Tic. San. Ltd. Şti., farklı şirket unvanları altında Peugeot, Citroën ve Nissan markalarına yetkili servis hizmeti sunmaktadır.

Bu üç marka, dünyanın önde gelen otomotiv üreticileri arasında yer almaktadır:

Avrupa markası olanlardan biri Peugeot, 1810 yılında Fransa'da Jean-Frédéric ve Jean-Pierre II Peugeot tarafından kurulurken, Citroën, André Citroën tarafından 4 Haziran 1919 tarihinde Fransa'da kuruldu.

Asyalı olan Nissan Motor Co., Ltd. ya da kısaca Nissan, 1933 yılında Jidosha-Seizo Co. kurulan ve günümüzde merkezi Yokohama'da bulunan Japonların çok uluslu bir otomobil üreticisidir.

Türkiye Pazarı Küresel Markalar İçin Neden Önemli?

Bu markaların dünyadaki ciroları sattıkları araçlara yalnızca Türkiye pazarı açısından değerlendirecek olursak:

Peugeot Türkiye, 2025 yılında 86.459 adetlik satış rakamına ulaşarak tarihinin en yüksek satışını gerçekleştirmiş, Türkiye'yi Fransa ve İtalya'nın ardından dünyanın en büyük üçüncü Peugeot pazarı konumuna taşımıştır.

Citroën Türkiye, 2025 yılını 71.440 adetlik rekor satışla kapatmış; Fransa'nın ardından dünyanın en büyük ikinci Citroën pazarı olmuştur.

Nissan Türkiye ise 2025 yılında 28.705 adet araç satışı gerçekleştirerek yüzde 2,10 pazar payına ulaşmıştır.

Bugün Türkiye genelinde Peugeot ve Citroën’in 65, Nissan’ın ise 32 yetkili servis noktası bulunmaktadır.

Ancak Antalya'da bu üç markanın yetkili servis faaliyetlerinin aynı grup şirketleri bünyesinde yürütülmesi, sektörel açıdan çeşitli soru işaretlerini de beraberinde getirmektedir.

ÜÇ MARKA TEK ÇATI ALTINDA NASIL BULUŞUYOR?

Bu üç küresel otomotiv firmasının Türkiye'deki, “Ortak Yetkili Servisi” 1996 yılında Haşim BALABAN tarafından kurulan şirketlerdir.

Derinlemesine bir hukuki ve sektörel araştırma yapıldığında, bu üç markanın tek bir çatı altında yetkili servis olarak hizmet vermesi mevcut distribütörlük yapıları ve rekabet kanunları gereği etik değildir.

Neden üçü birden kurumsal engel veya etik olarak, “Yetkili Servis” olamaz?

Peugeot ve Citroën, aynı çatı şirket olan Stellantis Grubu bünyesinde faaliyet göstermektedir. Bu nedenle aynı tesislerde veya ortak servis yapıları içerisinde hizmet vermeleri olağan ve ticari olarak belki anlaşılabilir bir durumdur.

Ancak Nissan, Stellantis ile herhangi bir kurumsal bağı bulunmayan, tamamen bağımsız bir otomotiv üreticisidir. Türkiye operasyonları da ayrı bir şirket yapısı tarafından yürütülmektedir.

Bu nedenle aynı işletme grubunun hem Stellantis markaları hem de Nissan adına yetkili servis hizmeti vermesi; distribütörlük sözleşmeleri, marka politikaları ve kurumsal bağımsızlık ilkeleri açısından dikkatle incelenmesi gereken bir durum olarak görülmektedir.

Bir bayinin hem Stellantis'ten hem de Nissan'dan eş zamanlı olarak “resmi marka yetkilendirmesi” alıp üç logoyu yan yana veya yakın adreslerde  asarak resmi garanti hizmeti sunması distribütörlük anlaşmalarına aykırıdır.

SONUÇ NE OLUYOR?

Eğer böyle bir yetkilendirme BALABAN örneğinde olduğu gibi olursa ne olur?

1. Şikayet olur…

Bunu için Google arama sayfasına, “Haşim Balaban şikayet var” yazmanız yeterlidir.

İkincisine gerek yok, sayfalarca ve 100’lerce şikayeti bu sayfalarda bulabilirsiniz.

Araç sahiplerinin dile getirdiği başlıca şikayetler arasında;

-Servis süreçlerinin haftalar hatta aylar sürebilmesi,

-Araç sahiplerinin yeterince bilgilendirilmediği iddiaları,

-Telefonlara ulaşmakta yaşanan güçlükler,

-Teslimat süreçlerindeki aksaklıklar,

-Ekspertiz, sigorta ve hasar işlemlerinde yaşanan memnuniyetsizlikler, gibi konular öne çıkmaktadır.

Ayrıca bir şirket kurmuşlar (bkz) Seramik kaplama, Boya Koruma Sistemi, Anti Bakteriyel Detaylı İç Temizlik gibi çeşitli işleri yapıyorlar. Hasar için bakan görevli kişiler, çok profesyonelce önce bu ek hizmetlerin pazarlaması ve yönlendirilmesini de yapıyorlar.

YETKİLİ SERVİS Mİ, YETKİLİ SORUN MU?

Antalya’daki yetkili servis, bu marka otomotiv alanalar için tam bir faciadır. Elbette her şikayet kesin bir kusur anlamına gelmez. Ancak yüzlerce benzer şikayetin ortaya çıkması, hem ilgili işletmenin hem de temsil ettiği küresel markaların dikkatle değerlendirmesi gereken bir tablo oluşturmaktadır.

Peugeot, Citroën ve Nissan gibi dünya çapında milyarlarca dolarlık markalar, araç satarken müşterilerine yalnızca garanti ve servis güvencesi değil; aynı zamanda kurumsal kalite, şeffaflık ve güven de vaat etmektedir.

Eğer Antalya'daki kullanıcı deneyimleri gerçekten bu kadar olumsuz bir noktaya ulaşmışsa, burada yalnızca yerel bir servis sorunu değil, aynı zamanda küresel markaların itibarını ilgilendiren ciddi bir yönetim sorunu da söz konusudur.

Bu nedenle sorulması gereken soru şudur:

Bu üç marka Antalya'da araç sahiplerine “Yetkili Servis” mi sunuluyor, yoksa “Yetkili Zulüm” mü?

Libya kıyısında bir ağaç vardır ki meyvesi kararmaz.

Dünyadaki bütün zeytinler olgunlaştıkça yeşilden mora, mordan siyaha döner.

Çünkü olgunlaşırken antosiyanin denen koyu renk pigmentini üretirler. Beyaz zeytinde bu üretim, tabiatın sessiz bir kararıyla durur. Meyve dalında olgunlaşır, tatlanır, yağlanır ama fildişi beyazlığında kalır. Kışın ortasına kadar dalda bırakılsanız bile rengini vermez.

Yani beyaz zeytin olgunlaşmayı reddetmez. Kararmayı reddeder.

Botanik adıyla Olea europaea / leucocarpa var. Dünya’nın en nadir zeytinlerinden biridir; Akdeniz’in yalnızca birkaç köşesinde tutunabilmiştir ve Libya kıyısı bu köşelerden biridir.

O kıyı boyunca kaydı tutulmuş yüzden fazla zeytin çeşidi yetişir; beyaz zeytin bunların en sessizi, en az bilinenidir. Sanki Sahra’dan Akdeniz’e bir çıkışın sessizce bekleyişi…

Tarih boyunca bu ağacın yağı sofralarda değil mabetlerde arandı. Kandilde yakıldığında is bırakmadığı, mermeri lekelemediği için kutsal yağ sayıldı. İtalya’da ona bu yüzden

“Meryem’in zeytini” dendi. Ticari olarak hiçbir zaman popüler olmadı. Çünkü az verir, geç verir, kolay taşınmaz.

Şimdi aynı toprağın altına bakalım.

Libya, 48 milyar varili aşan kanıtlanmış rezerviyle Afrika’nın en büyük petrol ülkesidir. Kıtanın kanıtlanmış rezervlerinin yüzde 40’ından fazlası bu çölün altındadır. Ve işte bir ülkenin bütün talihi ile bütün trajedisi, tek bir cümlede buluşur:

Aynı toprağın altında kararan bir yağ, üstünde kararmayan bir meyve vardır.

Yerin altındaki yağ, çıkarıldığı her yeri lekeler: elleri, sözleşmeleri, sınırları, kurumları.

Zengin eder ama iz bırakır!

Yerin üstündeki yağ yakıldığında yalnızca ışık verir. Az kazandırır ama kirletmez.

Biri ranttır, öteki emek.

Biri aylarla ölçülür, öteki kuşaklarla. Bir petrol kuyusu birkaç ayda üretime geçer; bir zeytin ağacı ilk meyvesini yıllarca bekletir, asıl bereketini torunlara verir.

Bir ülkenin hangi yağa yaslandığı, aslında zamanı nasıl anladığının cevabıdır.

ŞİRKETLERİN YERLEŞİM PLANI, DEVLETLERİN YERLEŞİM PLANI

2026, Libya için sıradan bir yıl olmadı.

Ocak ayında Trablus’ta, Total Energies ve Conoco Phillips ile 20 milyar doları aşan 25 yıllık bir anlaşma imzalandı; Waha imtiyazları 2050’ye uzatıldı. Şubat’ta 2007’den bu yana ilk lisanslama turunun sonuçları açıklandı; Chevron on altı yıl sonra Libya’ya döndü, Eni–Qatar Energy ortaklığı ve Repsol blok kazandı. Haziran’da üretim, 2013’ten bu yana en yüksek seviyeye günlük 1,44 milyon varile çıktı.

Rakamlar parlaktır. Ama aynı turda teklife açılan 22 bloktan yalnızca beşi tahsis edilebildi.

İlgi gösteren şirket sayısı elliyi aşmıştı. Bağlayıcı taahhüde geçen bir avuç kaldı. Çünkü imza kolay, maliyeti düşüktür; ancak yatırım kararı epey pahalıdır.

Ve şirketlerin nereye yerleştiğine bakarsanız, aslında devletlerin nereye yerleştiğini görürsünüz.

Batı kıyısı, Mellitah’tan Sicilya’ya uzanan boru hattıyla İtalya’nın gaz mimarisidir. Sirte havzası, ülkenin petrol kalbi, Amerikan ve Fransız sermayesinin alanıdır.

Güneybatıdaki Murzuk, Libya’nın Sahel’e bakan yüzüdür. Doğudaki Sirenayka platform ve açık deniz blokları ise yalnızca bir jeoloji meselesi değil, bir deniz yetki alanı meselesidir.

Sermaye Batı’dan gelir ve Trablus’ta imzalanır. Sahalar ve terminaller fiilen doğudaki güçlerin şemsiyesi altındadır. Gelir ise Trablus’taki Merkez Bankası üzerinden bölüşülür.

Üç ayrı meşruiyet zinciri, tek bir varil petrolün üzerinde kesişir.

Nitekim geçtiğimiz ağustos ayında Zaviye’de, ülkenin en büyük faal rafinerisinin bulunduğu kompleks günlerce insansız hava araçlarıyla vuruldu; milyonlarca litrelik bir yakıt tankı yanarak çöktü, şehrin elektrik altyapısı hasar gördü, devlet petrol şirketi mücbir sebep uyarısı yaptı.

Ders açıktır: Petrol sahasına sahip olmak enerji gücü olmaya yetmez. Enerji altyapısını koruyabilen bir devlet olmak gerekir.

ÜÇ EŞİK : 2030 – 2045 – 2053

2030 bir kapasite yılı değil, bir koruma yılıdır. Tek merkez bankası, tek bütçe, tek gelir havuzu ve korunabilen bir altyapı olmadan hiçbir varil hedefi anlam taşımaz. Bu eşiğin riski nettir: şirketler yerleşir, devlet kurulmaz. O zaman bir ülke kendi toprağında misafir olur.

2045, matematiksel bir eşiktir. Waha imtiyazları 2050’de biter; 2045 yeniden müzakerenin, yani asıl pazarlık gücünün yılıdır. Ama asıl eşik petrol değildir. Sudur.

Libya’nın tarımını ve şehirlerini ayakta tutan Büyük İnsan Yapımı Nehir, yenilenmeyen fosil suya dayanır. Bu, hiçbir varil fiyatıyla ertelenemeyecek tek takvimdir.

2053 ise artık varille ölçülemeyen bir eşiktir. O tarihte sorulacak sorular ekonomik değil, medeniyete dairdir: Bu ülkede hangi şehirler kuruldu? Hangi üniversiteler, hangi kütüphaneler? Genç nüfus nereye yerleşti, ne üretti, neye inandı?

Ve burada Libya’nın en çok gözden kaçan sermayesi ortaya çıkar: hafızası.

NE DOĞUYA NE BATIYA AİT

Nûr sûresindeki o meşhur temsil, sanki tam bu coğrafya için söylenmiştir: kandilin yağı, ne doğuya ne batıya ait olan mübarek bir zeytin ağacından gelir; öyle bir yağdır ki ateş değmese de neredeyse kendiliğinden ışık verecek kadar berraktır.

Ne doğuya ne batıya ait.

Doğusu ile batısı arasında bölünmüş, Avrupa ile Afrika arasında sıkışmış, Akdeniz ile Sahra arasında duran bir ülke için bundan daha manidâr bir cümle zor bulunur.

Libya’nın önündeki asıl mesele, doğuyu mu batıyı mı seçeceği değildir.

Kendi ağacı olmayı seçip seçemeyeceğidir.

Bu nedenle beyaz zeytin, bu yazıda bir botanik ayrıntı değil bir ölçüdür.

Bir ülkenin kalkınmasını varil sayısıyla ölçebilirsiniz. Ama bir ülkenin medeniyet iddiasını, en nadir ağacına ne yaptığıyla ölçersiniz.

O ağacı koruyabilen, çoğaltabilen, adını coğrafi işaretle tescilleyen, yağını dünyaya kendi hikâyesiyle anlatabilen bir Libya, aslında petrolle yapmak istediği şeyin provasını yapmış olur: bir kaynağı bir kimliğe dönüştürmek.

Çünkü tarihte hiçbir doğal kaynak tek başına bir medeniyet kurmadı.

Kaynak ancak akılla birleştiğinde servete; servet kurumla birleştiğinde devlete; devlet üretimle birleştiğinde güce; güç kültür ve hafızayla birleştiğinde medeniyete dönüşür.

Petrol Libya’nın kaderi olmak zorunda değildir. Petrol, Libya’nın kaderini yeniden yazabilmesi için elindeki sermaye olabilir.

Ve belki de bu ülkenin — belki hepimizin — kendimize sormamız gereken soru şudur:

Yerin altındaki kara yağ tükendiğinde, yerin üstünde hâlâ kararmayan bir şey kalacak mı?

Bir Tek Balık Alınmadı Nuh’un Gemisine!

Murathan Mungan’ın Yaz Geçer kitabındaki “Alabalık ile Siyambalığı” şiirinde, insanın zihnine bir kez yerleşince bir daha çıkmayan iki dize vardır: Bir tek balık alınmadı Nuh’un Gemisine.

Şair hemen ardından balığın zaten tehlikenin tam içinde, kendi suyunda olduğunu hatırlatır.

Belki de çağımızı anlamak için tam burada durmak gerekiyor.

Nuh’un gemisi anlatısını yüzyıllardır kurtuluş üzerinden okuduk. Tufan geliyor, sular yükseliyor, hayat devam edebilsin diye canlılar gemiye alınıyor. Fakat anlatının en kenarında, kimsenin sormadığı, tek başına bekleyen bir soru duruyor:

Balık nerede?

Balık gemide değil. Çünkü herkes için felaket olan su, balığın hayatıdır.

Bu küçücük ayrıntı, siyaset teorisinden eğitime, teknolojiden insan haklarına kadar uzanan çok büyük bir soruyu önümüze koyar: Bir insanı kurtarmak için onu mutlaka bizim gemimize mi bindirmeliyiz?

AYNI TUFAN, FARKLI HAYATLAR

Modern dünya eşitliği uzun süre “aynılık” üzerinden kurmaya çalıştı.

Aynı eğitim modeli. Aynı başarı ölçüsü. Aynı kalkınma anlayışı. Aynı şehir. Aynı tüketim kültürü. Aynı hayat standardı. Aynı düşünme biçimi. Giderek aynı kelimeler, aynı görüntüler, aynı beğeniler, aynı tepkiler.

Oysa insanlık aynı değildir.

İnsanlar aynı toplumda yaşasalar bile aynı hafızadan, aynı kültürden, aynı yetenekten, aynı ihtiyaçtan, aynı hayat tecrübesinden gelmezler.

Dolayısıyla gerçek eşitlik herkesi aynılaştırmak değildir. Adalet, herkese aynı şeyi vermek değil, herkesin kendi varoluş imkânını koruyabilmesidir.

Balığa kanat vermek iyilik değildir. Kuşu suyun altında yaşamaya zorlamak eşitlik değildir.

Ve herkesi aynı gemiye bindirmek adalet değildir.

ÇAĞIMIZIN GÖRÜNMEZ GEMİLERİ

Bugünün gemileri tahtadan yapılmıyor. Bugünün gemileri görünmez.

İdeolojilerimiz var. Siyasi aidiyetlerimiz, ekonomik sistemlerimiz, kurumlarımız, şirketlerimiz, sosyal çevrelerimiz, dijital platformlarımız, algoritmalarımız var.

Ve her biri insana sessizce aynı cümleyi söylüyor: “Burada olmak istiyorsan bize benzemelisin.”

Böylece modern insan giderek yalnızca kendisine benzeyenlerin arasında yaşamaya başlıyor. Kendisi gibi düşüneni takip ediyor, kendisi gibi konuşanı dinliyor, kendisi gibi yaşayanla sosyalleşiyor. Kendisi gibi düşünmeyeni ise önce anlamaktan vazgeçiyor, sonra yabancılaştırıyor, sonunda tehdit olarak görüyor.

Toplum böylece ortak bir medeniyet alanı olmaktan çıkıp yan yana duran kapalı gemilere dönüşüyor. Her geminin kendi doğruları, kendi kahramanları, kendi düşmanları, kendi dili ve kendi hakikat sistemi oluşuyor.

Asıl tufan belki de tam burada başlıyor.

Çünkü medeniyet, birbirine benzeyen insanların bir arada yaşaması değildir. Medeniyet, birbirine benzemeyen insanların birbirini yok etmeden yaşayabilme sanatıdır.

ALGORİTMANIN GEMİSİ

Üstelik bu mesele 21. yüzyılda yalnızca siyasal ya da kültürel değildir. Dijitaldir.

Algoritmalar neyi okuyacağımızı, kimi takip edeceğimizi, hangi haberi göreceğimizi, hangi müziği dinleyeceğimizi giderek daha fazla belirliyor. İnsan seçtiğini düşünüyor; oysa çoğu zaman önüne daha önce seçilmiş seçenekler arasından seçim yapıyor.

Böylece tarihte belki ilk kez geminin kaptanı bile görünmez hâle geliyor. Rotayı bir insan değil, veri belirliyor.

Ve algoritmanın en sevdiği insan, tahmin edilebilir insandır.

Çünkü tahmin edilebilen ölçülebilir. Ölçülebilen sınıflandırılabilir. Sınıflandırılabilen yönlendirilebilir.

Burada özgürlüğün yeni sorusu doğuyor: Bize sunulan seçeneklerden birini seçmek gerçekten seçmek midir? Yoksa özgürlük bazen seçeneklerin dışına çıkabilme cesareti midir?

Balık tam burada yeniden karşımıza çıkar. Çünkü balık geminin yolcusu değildir. Kendi suyunun içindedir.

SINIFIN GEMİSİ

Aynı mesele eğitim için de geçerlidir.

Çocukları aynı sıralara oturtuyoruz. Aynı saatlerde aynı dersleri veriyoruz. Aynı soruları soruyoruz. Sonra aynı cevapları vermelerini bekliyoruz.

Oysa bir çocuk müzikte olağanüstüdür, diğeri matematikte. Birinin güçlü bir sosyal zekâsı vardır. Biri elleriyle düşünür, biri kelimelerle. Biri sessizdir ama derindir; biri konuşarak öğrenir.

Sistem çoğu zaman hepsine aynı soruyu sorar ve verdikleri cevaba göre “başarılı” ya da “başarısız” olduklarına karar verir. Belki de eğitimde yapmamız gereken, çocukları aynı gemiye bindirmek değil, her çocuğun kendi suyunu bulmasına yardım etmektir. Çünkü eğitimin amacı insan üretmek değildir. İnsanın içindeki imkânı ortaya çıkarmaktır.

BÜYÜK İMTİHAN

Güçlü toplum, farklılıkların ortadan kaldırıldığı toplum değildir. Tam tersine, farklılıkların ortak bir hukuk, adalet ve aidiyet duygusu içinde yaşayabildiği toplumdur.

Bir medeniyet herkese “benim gibi ol” dememelidir. Şunu diyebilmelidir: “Sen olarak burada yaşayabilirsin.”

Bu, medeniyet tarihinin en zor cümlelerinden biridir. Çünkü tahammül etmek başka, birlikte yaşamak başkadır. Tahammülde gizli bir üstünlük vardır; yaşamdaşlıkta ise karşılıklı bir varoluş hakkı.

Burada bir ayrımı da yapmak gerekir: Gemi kötü değildir. Gemi gereklidir; tufan karşısında hayatı korur. Sorun geminin varlığı değil, geminin tek mümkün hayat olduğuna inanılmasıdır.

İnsanlık tarihindeki pek çok büyük düşünce ve sistem, başlangıçta insanı kurtarma iddiasıyla çıktı ortaya. Sonra bazıları en büyük yanılgıya düştü: kendi kurtuluş tariflerini herkes için zorunlu hâle getirdiler. Oysa hiçbir medeniyet tasavvuru, insanın çeşitliliğini ortadan kaldırarak kalıcı olamaz.

Hayat standardizasyonla değil çeşitlilikle devam eder.

Doğa bunu bize milyonlarca yıldır anlatıyor. Ormanda tek bir ağaç türü yoktur. Denizde tek bir balık yoktur. Gökyüzünde tek bir kuş uçmaz.

Burada önemli bir soru kendini gösteriyor: İnsan, doğada hayranlıkla izlediği çeşitliliği toplumda neden tehdit olarak algılıyor?

PEKİ BALIK NEDEN ALINMADI?

Şimdi başlangıçtaki soruya dönelim.

Balık unutulduğu için mi gemiye alınmadı?

Hayır! Belki tam tersine: ne olduğu bilindiği için alınmadı. Çünkü gerçek hikmet yalnızca kimi kurtaracağını bilmek değildir. Kimin kurtarılmaya ihtiyacı olmadığını da bilmektir.

Bazen yardım etmek müdahale etmemektir. Bazen korumak özgür bırakmaktır. Bazen eşitlik aynı şeyi vermemektir. Bazen adalet, farklı olanın farklı kalabilmesine izin vermektir.

Ve bazen kurtuluş bir gemiye binmek değil, kendi suyunda kalabilmektir. Mungan’ın birkaç dizeye sığdırdığı o balık, bu yüzden yalnızca şiirin balığı değildir.

O balık; kendi düşüncesini koruyan insandır. Kalabalığın yöneldiği yere gitmek zorunda olmadığını bilen insandır. Kendisine sunulan hakikatleri sorgulayabilen insandır. Kendi sesini başkalarının gürültüsünden ayırabilen insandır.

Ve belki en önemlisi, kendisine durmadan “buraya gel, bizim gemimize bin, kurtuluş burada” diyenlere şu soruyu sorabilen insandır:

“Ya benim hayatım sizin geminizde değilse?”

Yüzyılın büyük meselesi belki de yeni gemiler yapmak değildir. İnsanlığa daha büyük, daha teknolojik, daha hızlı gemiler de yetmeyebilir.

Asıl mesele, geminin dışında da hayat olduğunu hatırlayabilecek bir medeniyet aklı geliştirmektir. Çünkü geleceğin toplumu, herkesi aynı gemiye bindiren toplum olmayacaktır. Geleceğin gerçek medeniyeti; gemidekini koruyan, kıyıdakini gören, gökyüzündeki kuşun kanadına dokunmayan ve sudaki balığı sudan çıkarmayan medeniyet olacaktır.

Belki o balığın bize bıraktığı en ağır soru da budur: Tufandan kurtulmak adına kaç insanı kendi suyundan çıkardık?

Ve belki daha ağırı: Onları kurtardığımızı zannederken kaçını kendimiz olmaya zorladık?

O balık gemiye alınmadı.

Belki de alınmadığı için kurtuldu!

KKTC Ulusal Birlik Partisi (UBP) Milletvekili Yasemin Öztürk, sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada Kıbrıs'taki federasyon tartışmaları, İsrail'in bölgedeki etkisi ve Doğu Akdeniz'deki gelişmelere ilişkin dikkat çeken değerlendirmelerde bulundu.

Öztürk paylaşımında şu ifadeleri kullandı:

"Kıbrıs'ta federasyon isteyenlerin dikkatine!!

Zaten Tel Aviv'e teslim olmuş, havalanlarını dahi İsrail gizli servisi MOSAD'ın yönettiği Güney Kıbrıs Rum Yönetimi gibi KKTC'yi de Siyonizm trenine vagon yapma arzusu İsrail'in en temel hedefleri arasındadır.

İsrail artık 'Büyük İsrail' haritaları yayınlarken, eski haritaları ortadan kaldırmış, batıda Kıbrıs'ın tamamını, kuzeyde Golan Tepeleri ile Suriye şehirlerini, doğuda Irak dahil İran'ın İsfahan kentini, güneyde ise Sina Yarımadası'na yerleşmek peşindedir.

Kıbrıs'ın, Orta Doğu'yu ve Doğu Akdeniz'i kontrol etmek isteyenler için en stratejik yer olduğunu artık dünya biliyor!

Buna bir de özellikle Gazze'den sonra Kıbrıs'ı merkez alan Büyük İsrail Projesi'ni tamamen gördük.

Onun için artık Kıbrıs'a Siyonistlerin penceresinden bakarak geleceğimizi görmeliyiz.

Siyonistlerin en iyi bildikleri siyaset, tüm farklılıkları çatıştırarak beslenmeleridir.

O zaman Kıbrıs'ta, Kıbrıslı Türkler ile Kıbrıslı Rumları karşı karşıya getirme oyununa karşı her zamankinden çok daha fazla dikkatli olmalıyız.

Kıbrıslı Rumlar bizim düşmanımız olamaz. Ancak düşman olarak gösterilir ve kışkırtılırlar.

Kıbrıs Rum kesimi bu oyuna geldiği için hala Kıbrıs Türkü'nü düşman görmeye devam ediyor. Sonuç ortada: Rum kesimi Siyonist İsrail'in işgali altındadır.

Güney Kıbrıs'ın tüm egemenliği Siyonist İsrail'in ayakları altındadır.

Paylaşımında Güney Kıbrıs'ın İsrail'in etkisi altında bulunduğunu öne süren Öztürk açıklamasını, “Bizim vatanımız KKTC asla İsrail'in planlarına, gizli pazarlıklarına teslim olmayacaktır” sözleriyle tamamladı.

Öztürk daha önce de çeşitli televizyon programları ve röportajlarda Güney Kıbrıs'taki İsrail etkisine ilişkin benzer değerlendirmelerde bulunmuş, federasyon modeline karşı iki devletli çözüm tezini savunmuştu.

Milletvekili Öztürk'ün son paylaşımı, KKTC'de federasyon tartışmaları ve Doğu Akdeniz'deki jeopolitik gelişmeler ekseninde yeni bir tartışma başlattı.

1980'lerin sonlarında Sovyetler Birliği'nde milliyetçi hareketlerin güçlenmesiyle birlikte Moldova'daki Türk Gagauzlar da dil, kültür ve siyasi gelecekleri konusunda daha fazla güvence talep etmeye başladı. 1988'de Komrat'ta aydınların başlattığı çalışmalar, Gagauz Halkı (Gagauz Halkı/Gagauz Halkı hareketi) hareketinin ortaya çıkmasına ve 1989'da özerklik talebinin açıkça gündeme gelmesine yol açtı.

19 Ağustos 1990'da Komrat'ta, Gagauzların yaşadığı bölgelerden çeşitli düzeylerde seçilmiş 700'den fazla milletvekili/delege toplandı. Kongre, Moldova Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nden siyasi olarak ayrıldığını ilan ederek Gagauz Cumhuriyeti'nin Sovyetler Birliği içinde kurulmasını ilan etti.

ÖNEMLİ!

19 Ağustos 1990'daki ilan, Sovyetler Birliği'nden bağımsızlık ilanı değildi.

Gagauz liderliği, Moldova'dan ayrılmayı fakat SSCB içinde kalmayı hedefliyordu.

PEKİ..

Neden böyle bir karar alındı?

Dönemin Moldova yönetimi giderek Moldovaca/Rumence merkezli ulusal politikalar uygulamaya başlıyor, Latin alfabesine geçiş ve Romanya ile birleşme düşüncesi güçleniyordu. Gagauzlar ise kendi Türk dillerinin, kültürlerinin ve siyasi haklarının geleceği konusunda endişe duyuyordu.

Bu nedenle Gagauz hareketinin temel düşüncesi kabaca:

“Moldova içinde haklarımız güvence altında değilse, kendi siyasi yapımızı oluşturalım.” şeklinde gelişti.

Moldova'nın tepkisi,

Kişinev yönetimi 19 Ağustos'taki kararı kabul etmedi. 21 Ağustos 1990'da Gagauz Cumhuriyeti'nin ilanını ve kongrenin kararlarını hukuka aykırı ilan etti. Moldova güvenlik güçlerinin bölgeye yönelmesi gerilimi artırdı; ancak Sovyet birliklerinin bölgeye gelmesi daha büyük bir çatışmanın önüne geçti.

Sonraki süreç

İlginç olan, Gagauzların 1991'de Moldova'nın bağımsızlığına rağmen Sovyetler Birliği'nde kalma yönünde çok güçlü bir tercih göstermesi. Mart 1991'deki referandumda Sovyetler Birliği'nde kalma yönünde neredeyse oybirliğiyle sonuç çıktı.

Ancak SSCB'nin Aralık 1991'de dağılmasıyla durum tamamen değişti. Gagauz Cumhuriyeti fiilen kendi yönetimini sürdüren, fakat uluslararası olarak tanınmayan bir yapı haline geldi.

Daha sonra uzun görüşmeler sonucunda mesele savaşla değil özerklik anlaşmasıyla çözüldü. Moldova Parlamentosu 23 Aralık 1994'te Gagauzya'nın özel hukuki statüsünü kabul etti; Gagauzya bugün Moldova içinde özerk bir bölgedir.

Gökoğuz Gagauz Türk spydaşlarımız Doğu-Batı arasında Türkistan ile Avrupanın ortasında kuzeyde ciddi siyasi ve politik manevralarla güçlenme srratejisi içindedir. Halklarımızın kardeşliğinin perçinlenmesi elzemdir!