KORKU, antibiyotiklerin veya antivirallerin aksine, FDA onayı, üretim tesisi ve soğuk zincir sevkiyatı gerektirmez. Korku kendi kendini yayar. Tek gereken bir manşet, televizyondaki birkaç uzman, bir haber bölümünün arkasındaki uğursuz müzik ve aniden milyonlarca insan, on dakika önce sahip olduklarını bilmedikleri semptomlar için vücutlarını taramaya başlar.

Psikolojik Biyoterörizm, bireyleri, popülasyonları, pazarları ve hükümetleri manipüle etmek amacıyla hastalık hakkındaki korkunun silah haline getirilmesidir. Bazen amaç siyasidir. Bazen finansal. Bazen bürokratik. Genellikle, her üçü birden aynı andadır.

Bu bir komplo teorisi değildir. Bu, psikolojik savaşın tanınmış bir biçimidir. Kitabımız Psywar'da bu konuda kapsamlı bir şekilde yazdık.

Bu kitapta, biyolojik casusluk ve biyogüvenlik operasyonlarında derin deneyime sahip eski Sovyet-Rus istihbarat subayı Dr. Alexander Kouzminov hakkında yazıyoruz; 2017'de bulaşıcı hastalık korkusunun stratejik olarak artırılabileceğini, kamu davranışını şekillendirebileceğini, hükümetleri etkileyebileceğini ve panikten faydalanabilecek konumda olanlara fırsatlar yaratabileceği anlatıldı. Bu sürece psikolojik biyoterörizm denir.

Çerçeveyi bir kez anladığınızda, kalıbı her yerde görmeye başlarsınız.

Dünyanın bir yerinde bir virüs veya başka bir patojen ortaya çıkar. Medya kıyamet moduna geçer. Uzmanlar felaket öngörüyor gibi görünür. Bilgisayar modelleri, doğru koşullar birleşirse milyonlarca ölüyü yansıtır. Siyasetçiler acil durum ilan eder. İlaç şirketleri yeni ürünler duyurur. Sosyal medya dijital bir panik atağa dönüşür. Ve sadece yumurta almak ve köpeği gezdirmek isteyen sıradan insanlar, aniden medeniyetin çöküşten bir öksürük uzakta olduğunu hissederler.

Yıka. Durula. Tekrarla.

Bunun son örneği, Hantavirüs etrafındaki mevcut medya çılgınlığıdır. Şimdi, açık olmak gerekirse, Hantavirüs gerçek bir hastalıktır. Ciddi olabilir. Uygun tıbbi dikkat ve gözetimi hak eder. Evlerin ve ahırların çevresinde kemirgen kontrolü, özellikle virüsün endemik olduğu bölgelerde önemlidir. Mantıklı hiç kimse aksini savunmuyor.

Ancak son medya döngüsünün gelişmesini izleseydiniz, ülkenin yarısının Tractor Supply'deki HVAC sisteminden süzülen bir fare dışkısı bulutu içinde ölmek üzere olduğunu düşünürdünüz.

Gerçeklik çok daha az sinematiktir.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Hantavirüs enfeksiyonları son derece nadir kalmaya devam etmektedir. Çoğu vaka çok spesifik coğrafi bölgelerde meydana gelir ve tipik olarak kemirgen atıklarıyla kirlenmiş kapalı alanlarda açık maruziyet risklerini içerir. Yine de aniden, her medya kuruluşu eski yem odanızı süpürmek veya bodrum katınızı kurcalamak bir Hollywood salgın filminde başrol oynamaya eşdeğermiş gibi davranıyor.

Psikolojik biyoterörizm böyle çalışır. Patojenin kendisi, ona eklenen duygusal yükten daha az önemlidir.

Korku, gerçeklerden daha hızlı ölçeklenir.

Bu kampanyaların bu kadar iyi çalışmasının nedeni basittir. İnsanlar biyolojik olarak görünmez tehditlerden korkmaya programlanmıştır. Mağaranın dışındaki bir kurt korkutucudur. Ama havada süzülen görünmez bir virüs mü? Bu, insan sinir sisteminde çok daha derin bir şeyi harekete geçirir. Onu göremezsiniz. Koklayamazsınız. Onunla pazarlık edemezsiniz. Her yabancı potansiyel bir tehdit haline gelir. Her öksürük şüpheli hale gelir.

O kontrol kaybı esastır.

Psikolojik biyoterörizm başarılı olur çünkü eş zamanlı olarak dört güçlü duygusal koşul yaratır.

Birincisi, hız. Modern iletişim, korkunun küresel olarak gerçek zamanlı yayılmasına olanak tanır. New York'taki dramatik bir manşet, Nebraska'da kahvaltıdan önce kaygıyı tetikleyebilir.

İkincisi, savunmasızlık. Çoğu insan bulaşıcı hastalığa karşı kendini çaresiz hisseder. Neyin doğru, neyin abartılı veya neyin gerçekten işe yaradığını bilmezler. O belirsizlik makamlara bağımlılık yaratır.

Üçüncüsü, kafa karışıklığı. Salgınlar sırasında, çelişkili bilgiler kamusal alanı istila eder. Modeller değişir. Tahminler başarısız olur. Tanımlar kayar. Öneriler tersine döner. Belirsizliğin sisinde, popülasyonları yönlendirmek daha kolay hale gelir.

Dördüncüsü, sosyal baskı. Korku bir kez hakim olduğunda, uyum bir tür kabile ritüeli haline gelir. Maskeler, mesafe, sonsuz güçlendiriciler, bakkaliye ürünlerini dezenfekte etmek, tuhaf bir yarışma programındaki yarışmacılar gibi altı fit arayla küçük zemin çıkartmalarının üzerinde durmak. Bu davranışların çoğu, gerçek hastalık azaltmanın olduğu kadar bir aidiyetin sembolü haline gelir.

İnsanlar sosyal yaratıklardır. Korunan gruba ait olmak isteriz.

Bu içgüdü manipüle edilebilir.

Bir anda, her tozlu kulübe potansiyel bir ölüm tuzağı haline gelir. Yem odasını süpürün ve görünüşe göre, şimdi Felluce'ye giren bir Navy SEAL'ın cesaretine ihtiyacınız var.

Burası psikolojinin patojenin kendisinden daha önemli hale geldiği yerdir. Gerçek risk, duygusal çerçevelemeden daha az önemlidir. Görünmez tehditler benzersiz bir kaygı türü üretir çünkü insanlar tehlikeyi kendi duyularıyla kolayca değerlendiremezler. Bir yangından çıkan dumanı görebilirsiniz. Bir kasırga sirenini duyabilirsiniz. Ama bir virüs parçacığını göremezsiniz. Bu belirsizlik, korkunun büyümesi için verimli bir zemin yaratır.

Ve korku sosyal olarak bir kez hakim olduğunda, kendi kendini pekiştirir hale gelir. İnsanlar sürekli tehlike sinyalleri için tarama yapar. Her öksürük şüpheli hale gelir. Her haber uyarısı acil hissettirir. Sosyal medya akışları devasa kaygı geri bildirim döngüleri haline gelir. Korkmuş bir kişi endişe verici bilgileri on başkasıyla paylaşır, onlar da onu daha da büyütür. Çok geçmeden, duygusal tepki gerçek istatistiksel riskten kopmuş hale gelir.

COVID sırasında bu dinamiğin tekrar tekrar gelişmesini izledik. Şimdi kuş gribi, Hantavirüs, kızamık salgınları ve bir sonraki medya döngüsüne hangi patojen hakimse onunla daha küçük tekrar sürümlerini görüyoruz. Senaryo nadiren değişir. Önce endişe verici manşet gelir. Sonra tahmini modeller gelir. Sonra uzman panelleri. Sonra “şimdi hareket etmeliyiz” beyanları. Yakında siyasetçiler, bürokrasiler, şirketler ve medya kuruluşlarının hepsi, halkın dikkatini tehdit üzerinde tutmaya ekonomik ve kurumsal olarak yatırım yapmış hale gelir.

Korku altyapı haline gelir.

Bu döngülerin daha büyüleyici yönlerinden biri, spekülatif dilin ne kadar sık duygusal kesinliğe dönüştürüldüğüdür. Yakından izleyin ve “yayılabilir”, “mutasyona uğrayabilir”, “şiddetli hale gelebilir” veya “pandemi potansiyeli var” gibi ifadelerin tekrar tekrar kullanıldığını fark edeceksiniz. Bilimsel olarak, bu ifadeler teknik olarak doğru olabilir. Biyolojide hemen hemen her şey mümkündür. Ancak psikolojik olarak halk, bu ifadeleri felaket kaçınılmazmış gibi işler. Dildeki o kayma muazzam önem taşır.

Çoğu insanın sürekli gelişen risk iddialarını değerlendirecek zamanı, bilimsel geçmişi veya duygusal mesafesi yoktur. Bunun yerine duygusal tona ve kurumsal güvene güvenirler. Her manşet acil geliyorsa beyin aciliyet olması gerektiğini varsayar. Psikolojik biyoterörizmin bu kadar etkili olmasının bir nedeni de budur. Kampanya açıkça uydurma gerektirmez. Sadece seçici büyütme, stratejik çerçeveleme, tekrar ve duygusal doygunluk gerektirir.

Tarihsel olarak hükümetler ve kurumlar korkunun siyasi faydasını her zaman anlamışlardır. Korku acil durum yetkilerini meşrulaştırır. Korku fon akışlarını hızlandırır. Korku medya tüketimini artırır. Korku aynı zamanda uyum davranışları etrafında sosyal uyum yaratır. COVID sırasında, maskeleme, mesafe koyma, market dezenfekte etme, aşı ve “doğru olanı yapmak” gösterileri etrafında bütün ritüeller ortaya çıktı. Bazı müdahalelerin kısmi bir faydası olmuş olabilir. Diğerleri tiyatro sınırındaydı. Ancak hepsi, ahlaki olarak korunan gruptaki üyeliği işaret ederek ek bir sosyal amaca hizmet etti.

İnsanlar umutsuzca korunan bir gruba ait olmak isterler.

Bu içgüdü eskidir. Ve kolayca manipüle edilir.

Bunların hiçbiri bulaşıcı hastalıkların hayali olduğu anlamına gelmez, ne de tüm halk sağlığı görevlilerinin kötü niyetli aktörler olduğu anlamına gelir. Gerçek salgınlar olur. Gözetim önemlidir. Hazırlanmak önemlidir. Temel hijyen önemlidir. Ama orantılılık da önemlidir. Kalıcı olarak aşırı tetikte olmaya hapsolmuş bir toplum, sonunda gerçek acil durumları üretilmiş panikten ayırt etme yeteneğini kaybeder.

Ve bu, belki de en büyük uzun vadeli tehlikedir.

Popülasyonlar sürekli bir biyolojik kaygı durumunda var olmaya koşullandırıldığında, psikolojik olarak tükenirler. Güven erir. Eleştirel düşünme kötüleşir. Bazı insanlar kalıcı olarak korkulu hale gelir. Diğerleri refleksif alaycılığa doğru savrulur ve meşru uyarılar da dahil olmak üzere hiçbir şeye inanmayı bırakır. Her iki sonuç da yıkıcıdır.

Daha da büyük bir tehlike, iktidardakilerin güç ele geçirmek için uzatılmış ulusal sağlık acil durumlarını kullanmasıdır. Seçim süreçleri manipüle edilir veya ertelenir. Uymayan veya sesini çıkaran tıp pratisyenleri lisanslarını kalıcı olarak kaybeder. Hükümetle bağları olan büyük ulusötesi şirketler giderek büyürken, küçük işletmeler kapatılır. Büyük tarıma fayda sağlayan daha fazla “güvenlik” düzenlemesi dahil edilir. Kurallar sıkılaşır ve özgürlükler daha kısıtlayıcı hale gelir.

İlerleyen zorluk korkusuz olmak değildir. Zorluk ve fırsat, manipüle edilmesi daha zor hale gelmektir.

Bu perspektif, dayanıklılık ve üretilmiş aciliyet anlarında sakin sorular sorma isteği gerektirir.

-Panikten kim faydalanıyor? (Yanıtı bulunması gereken soru)

-Gerçekte hangi kanıtlar mevcut?

-Bilinen bilgi yerine varsayıma dayalı fikirler nedir?

-Gerçek risk seviyesine orantılı yanıt veriyoruz mu?

En önemlisi, korkunun kendisinin pazarlanan ürün haline geldiği zamanı tanımayı öğrenmeliyiz. Çünkü toplumlar kalıcı acil durumu normal olarak kabul ettiklerinde, özgürlük her seferinde bir endişeli manşetle erimeye başlar. (bkz)

İçinde bulunduğumuz 2026 yılı itibarıyla, dünya sadece sınırların değiştiği bir savaş döneminden değil; topyekûn bir "işletim sistemi" değişikliğinden geçiyor. Bugün (10 Mayıs 2026) tanık olduğumuz jeopolitik sarsıntıların, enerji krizlerinin ve teknolojik sıçramaların arkasında tek bir gerçek yatıyor: Veriye hükmeden, dünyaya hükmeder. Ancak bu yeni dünya düzeninde insan, özne olmaktan çıkarılıp işlenen bir “veri setine”(*) dönüştürülmek isteniyor.

(*)Dijital Dönüşüm ve Üstel Büyüme

Veri ve Birim Evrimi: Uluslararası Birimler Sistemi (SI), veri patlamasıyla birlikte 2022'de “Kettabayt” gibi yeni devasa birimleri tanıtmıştır.

AI Patlaması: Yapay zeka ve veri depolama kapasiteleri doğrusal değil, “üstel” (katlanarak) büyümektedir. Bu durum, teknolojinin kontrolden çıkma potansiyelini doğurmaktadır.

Enerjinin Silahlaştırılması ve 186 Yıllık Mirasın Sonu

186 yıllık fosil yakıt çağı, “iklim krizi” ve “yenilenebilir enerji” maskesi altında sistemli bir şekilde tasfiye ediliyor. Ukrayna’dan Venezuela’ya, Ortadoğu’dan Körfez’e kadar uzanan çatışmaların asıl nedeni çevre duyarlılığı değil, bağımsız enerjiye erişimi kesmektir. Fosil yataklar savaş yoluyla kilitlenirken, insanlık dijital feodalizm yoluyla merkezi kontrol altına alınmaktadır. Petro-dolar sisteminin sarsılması ve dijital yuan (e-CNY) ile yapılan petrol ödemeleri, finansal kontrolün de tamamen dijital enerji-para eşleşmesine evrildiğinin kanıtıdır.

Biyolojik Kilit: mRNA ve Florlu LNP Teknolojisi

“Planlı salgın” ile hayatımıza sokulan mRNA ve LNP (Lipid Nanopartikül) teknolojisi, sadece bir aşı yöntemi değil; insan biyolojisine dışarıdan müdahale edebilen bir yazılım arayüzüdür. Özellikle Türkiye'de henüz yeterince tartışılmayan Florlu LNP (FLNP) teknolojisi, 19F MRI teknikleriyle vücudun içindeki biyolojik süreçlerin gerçek zamanlı izlenmesine olanak tanımaktadır. Bu, insan bedeninin 5G/6G ağlarına bağlı bir “donanım” haline getirilmesi, yani “Bedenlerin İnterneti”nin (IoB) inşasıdır.

Yapay Zeka ve Mutlak Denetim

“Üstel” bir hızla büyüyen Yapay Zeka, bu büyük planın merkezi beynidir. Eski düzende suç işlendikten sonra ceza verilirdi; yeni düzende ise YZ, elindeki devasa veri havuzuyla kişinin “itiraz etme potansiyelini” eylem gerçekleşmeden tespit edecek bir “tahmin edici denetim” mekanizması kurmaktadır. Karar mekanizmalarının algoritmalar devredilmesi, hesap sorulacak muhatabın ortadan kalktığı mutlak bir otorite doğurmaktadır.

Satranç Tahtasındaki Son Durum ve Direniş

Sistem ne kadar kusursuz kurgulanırsa kurgulansın, insan ruhunun “hesaplanamaz” doğası bu teknolojik hapishanede her zaman bir çatlak yaratacaktır. Algoritmalar her şeyi modelleyebilir ama insanın onuru için göstereceği o mantıksız direnişi asla anlayamaz.

Bu kuşatmayı etkisizleştirmek için beş temel adımımız olmalıdır:

1. Dijital Diyet: Zihnimizi manipülatif korku ve kaos içeriklerinden arındırarak, verimizi sistemin kontrolünden geri almak.
2. Enerji Bağımsızlığı: Şebekeden bağımsız yerel enerji yöntemleri geliştirerek, dijital karbon cüzdanları ve kota sistemlerine karşı fiziksel kalemizi inşa etmek.
3. Teknolojinin Ekonomik Alt Yapısını Denetlemek: İnsanın biyolojik yapısına zarar verebilecek 5G-6G tabanlı sistemlerle entegre çalışacak araç ve teknolojilerin sıkı şekilde denetlenmesini sağlamak.
4. Teknolojiyi İnsan Denetiminden Çıkarmamak: Evrensel hukuk sistemi içerisinde, insanı kontrol etmeye yönelik her türlü araç ve teknolojiyi yasaklamak.
5. Eğitimin Temeli: “Teknoloji insan için vardır; insan teknoloji için değil” anlayışını eğitimin temel ilkelerinden biri haline getirmek.

Sonuçta: Eğer teknoloji bizi işaretliyor, kısıtlıyor ve mülksüzleştiriyorsa, o artık bir lütuf değil, bir prangadır. İnsan onuru ve sağlığı, bu dijital hapishanenin kapısını açacak yegâne anahtardır.

“Modernize edilmiş kölelik” düzenine geçişe hayır diyecek son insan bizleriz.

Macar asıllı Siyonist İsrail vatandaşı Uriel Curtis’in Güney Kıbrıs Rum Yönetiminde  bulunan Trozena köyündeki taşınmaz mal alımları Türkiye’de ve KKTC basınında geniş yer aldı. En çok dikkatimi çeken de, Trozena köyünün  geçmişte şarapları  ile öne çıkan bir yer olmasından dolayı burada “şarap fabrikası” kurulacağı haberi oldu.

Çünkü geçen yıl 5gvirusnews’de yapılan haberde (bkz) KKTC bırakın şarap fabrikası yapmayı Siyonist İsrail’de askerlik yapan Benzi Friedman 5 yıldır şarap festivali yapıyordu.

KKTC’DE SİYONİSTLER 4 GÜN, 4 GECE FESTİVAL YAPTI!

Anlaşılan o haberi yeniden hatırlamak gerekiyor; Girne’den aldığımız habere göre, “Sonsuza dek İsrail'in yanındayım” diyen Benzi Friedman’ın, Girne’deki Siyonist Yahudi örgütlenmesi, “5. Etel Uluslararası Caz & Şarap Festivali’ni 18-21 Eylül tarihleri arasında gururla” sunmuş!

SONSUZA DEK İSRAİL’İN YANINDA!

O BİR İSRAİL ASKERİ

Siyonist İsrail Vatandaşı olan, aynı zamanda İsrail Savunma Kuvvetleri’nde subay olarak görev yapan, Benzi Friedman’ın kurduğu ve oğlu Maor Friedman’ın da yöneticilik de yaptığı Girne Ilgaz’da bulunan Etel Winery’de 4 gün, 4 gece festival düzenlendi.

Her şey Kasım 2002 tarihli Annan Planı ile eş zamanlı olarak, Yahudi iş insanları ve CHABAD örgütünü Ada’ya örgütlü olarak gönderilmesi ile başladı. KKTC’ye 2003 yılında gelen baba ve oğul da Siyonist İsrail’in emrinde, BOP maskeli Büyük İsrail Projesi çerçevesinde Ada’ya yerleşen grupta yar aldı. Adayı aralarında paylaşarak faaliyet gösterdiler. Örneğin ağırlıklı olarak Simon Mistriel Aykut’un, İskele bölgesinde; EVERGREEN LTD’den İsrail Vatandaşı Amikam Mahroom ve Yuval Michaely’in Gaziveren’de, Friedman ekibi ise Girne tarafından faaliyet göstermesi gibi…

KKTC’de CHABAD’ın deşifre olması ile Simon Mistriel Aykut ve diğerlerinin faaliyetlerinin, kolonileşme ve tapulu işgale yönelik olduğu anlaşıldı. Gazze’de Eylül 2025 tarihinde katliam devam ederken, Tel Aviv’de gerçekleşen eğlencenin bir benzerine, KKTC’de 2004 yılında Ada’ya gelen Siyonist Yahudi Benzi Friedman’ın 2016’da kurduğu Bovita Winery LTD’nin düzenlediği “4 gün 4 gece 4 konser”ine tanık olundu.

SİYONİSTLER  KKTC VATANDAŞI YAPILDI!

Bu arada festival, düzenleyen şirketin sahibi olan Benzi Friedman ve oğlu Maor Friedman, 2016 yılında KKTC vatandaşı da yapılmış. Onlarda bu vatandaşlığın şerefine, içinde şaraphanesi ile 40 dönüm üzüm bağı bulunan bir otel açmışlar.

Etel Winery adını verdikleri işletme 22 Ağustos 2017 tarihinde faaliyete geçmiş. Hedefleri Kıbrıs’taki “beş bin yıllık eski bir gelenek” olan şarap üretimini canlandırmakmış.

Siyonist Friedman ekibinin KKTC’deki 5.Festivaline Etel Winery, Eurocoast Living, Gillham Vineyard Hotel, Nord Zypern, Mepaş, Siba, Edip Group, Creditwest Bank, Albank, TerraGarden by Salih Baştuğ ve Major Müzik sponsor olarak destek olmuşlar!

Artık dünyada, Gazze öncesi ve sonrası olarak adlandırılan bir dönem var. Eğer 7 Ekim 2023 yılında Siyonist İsrail Gazze soykırımını başlatmasaydı, KKTC’deki Siyonistlerin bu tapulu işgaline ve CHABAD örgütüne kimse bir şey yapamazdı!.

Davalının Türkiye Cumhuriyeti Devleti olduğu, Yargıtay’ın 14.04.2026 tarihli “gerekçeli kararı” iki gün önce elime ulaştı.

Dava konusu; Ergenekon davasında görev yapan bazı hakim ve savcıların, “haksız gözaltı, tutuklama ve tutukluluğun devamı kararlarıyla kamu görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak mağduru (Muammer KARABULUT) hürriyetinden yoksun bıraktıkları” yönündeki tespitlerin kesinleşmesi üzerine, Devlet Hazinesi’nin ödenen tazminat nedeniyle zarara uğramasıdır.

Bu kapsamda Antalya Valiliği Defterdarlık Muhakemat Müdürlüğü, kamu hukuku adına ihbarda bulunarak Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı nezdinde soruşturma açılmasını talep etti. Hakimler ve Savcılar Kurulu (HSK) 2. Dairesi de 10 Şubat 2024 tarihinde şüpheli hakim ve savcılar hakkında soruşturma izni vermiştir.

Sanıklardan altısı firari, üçü cezaevinde, ikisi serbesttir. Davalılardan yalnızca Sincan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda (Sincan/ANKARA) bulunan Ergenekon hakimlerinden Hüsnü ÇALMUK, Yargıtay’daki duruşmaya SEGBİS üzerinden katılmıştır.

Davaya temel teşkil eden süreç; kamuoyunda “Ergenekon” olarak bilinen dava kapsamında; 22.02.2008 tarihinde gözaltına alınan, 26.02.2008 tarihinde tutuklanan, 23.01.2009 tarihinde serbest bırakılan ve yargılama sonunda beraatine karar verilen Muammer KARABULUT’un açtığı tazminat davasıdır. Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2020/34 esas sayılı dosyasında açılan bu dava, davalı Hazine aleyhine sonuçlanmış ve bu suretle kamunun zarara uğramasına sebebiyet verilmiştir.

Ayrıca, haksız gözaltı ve tutuklama kararlarıyla, kamu görevinin sağladığı nüfuzun kötüye kullanılarak mağdurun hürriyetinden yoksun bırakıldığı hüküm altına alınmıştır.

Cumhuriyet savcısının iddianamesine göre; Fethullahçı Silahlı Terör Örgütü üyesi olan şüphelilerden Hüsnü ÇALMUK’un, yargısal faaliyetlerinde Anayasa’ya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatine göre karar vermediği; bağımsızlık ve tarafsızlık ilkeleriyle bağdaşmayacak şekilde FETÖ/PDY yapılanması içinde yer alarak örgüt hiyerarşisi ve ideolojik bağlılık doğrultusunda hareket ettiği belirtilmiştir.

Bu doğrultuda, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için çaba sarf etmediği; tarafsızlık, doğruluk, tutarlılık, ehliyet ve liyakat ilkelerine aykırı davrandığı değerlendirilerek; 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 89. ve 90. maddeleri uyarınca hakkında soruşturma açılması talep edilmiştir.

DÜŞEN DAVADA GELEN İTİRAFLAR

Hüsnü ÇALMUK hakimi olduğı 13. Ağır Ceza Mahkemesine eli kelepçeli geldiği bir duruşma...

Yargıtay 8. Ceza Dairesi’nde görülen davada, 15 yıllık asli zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle 13.04.2026 tarihinde sanıklar hakkında davanın düşmesine karar verilmiştir.

Ancak davaya SEGBİS üzerinden katılan sanık Hüsnü ÇALMUK, uzun sayılabilecek bir savunma yapmıştır. İstanbul/Beşiktaş’da bulunan “Özel yetkili” mahkemede ağır ceza hakimi olarak görev yapan ÇALMUK’un savunması; Yargıtay’ın 2019 yılında “örgüt yok” gerekçesiyle beraat kararı verdiği davaya ilişkin olarak, adeta “Bir Delinin Hatıra Defteri”ndeki Poprişçin’in hezeyanlarını andırmaktadır.

ÇALMUK’un, FETÖ’nün CIA/MOSSAD uzantılı Ergenekon davasında görev alması sonucu bugün cezaevinde bulunması ile Poprişçin’in akıl hastanesine kapatılmasına rağmen kendisini hala İspanya Kralı sanması arasında hiçbir fark göremiyorum. Poprişçin’in hatıra defterine düştüğü kopuk ve tutarsız notlar gibi, ÇALMUK’un Yargıtay’daki savunması da aynı niteliktedir.

Şöyle ki;

Beraat talep eden Hüsnü ÇALMUK, savunmasında FETÖ mağduru olan Muammer KARABULUT için, “mevcut olan (AKP) hükümeti gözden düşürmeye, toplumda yanlış algı oluşturmaya yönelik hareketler konusunda görevlendirilmiş bir kişi olduğu için mahkememizde suç olarak değerlendirilmiş ve cezalandırılmasına karar verilmiştir” demektedir.

ÇALMUK’a göre Muammer KARABULUT, “pozisyon itibarıyla geri planda, adeta kuklacı gibi, sahne dışında tutulması gereken ana aktörlerden biri”dir. Ayrıca “arka planda olması gereken şahıslardan biri” olarak bahsetmektedir.

Ergenekon iddianamesinde yer almamasına rağmen, KARABULUT’un Hristiyan dernekleri ile irtibatlı olduğunu iddia etmektedir. Kurucusu olduğum Ayasofya Derneği’nin kuruluş amacının ise “Ayasofya’nın açılmaması, açılırsa kilise olarak açılması” yönünde faaliyet yürütmek olduğunu iddia etmektedir.

Oysa Ayasofya Derneği’nin kuruluş amacı; ibadete açılmaması, müze olarak kullanılması ve yalnızca kültürel faaliyetlerde bulunmasıdır.

Devam edelim.

ÇALMUK’a göre, Ergenekon davasında tutuklananların “toplumda saygın kişiler olduğu, suç işlemedikleri ve kendilerine iftira atıldığı” yönünde kamuoyu oluşturma girişimlerinde bulunmuşum.

Bir yandan Ayasofya’nın kilise olarak açılmasını istediğimi iddia ederken, diğer yandan Fener Rum Patrikhanesi’nin faaliyetlerine müdahale ettiğimi, etkinliğini azaltmaya çalıştığımı ve “Türkiye’den uzaklaştırılması, Yunanistan’a gönderilmesi” yönünde faaliyetlerde bulunduğumu söylemektedir.

FAALİYETLERİMLE MÜSLÜMANLAR HRİSTİYANLAŞACAK

Hatta Patrikhane hakkında suç duyurusunda bulunmamı bile “irtica faaliyeti” olarak nitelendirmekte ve bunu şu ifadelerle açıklamaktadır: “Bununla ilgili ayarlamalar yapıyorlar. Bununla ilgili propagandalar, şunlar bunlar yapılıyor. Ha bunların da derdi Türklerin Müslümanlaşması değil, Türklerin  mümkünse Hristiyanlaşması bunların da fikri, alt zeminde bu.” Yani iddiasına göre ben Müslümanları Hristiyanlaştıracakmışım!

Bu ifade, söz konusu davaya bakan bir hakimin zihniyetini ve içine düştüğü trajikomik durumu açıkça ortaya koymaktadır.

GENELKURMAY İLE AYNI YOLUN YOLCUSUYMUŞUM

Savunmasında, İstanbul’da ki tarihi ihanet merkezlerden birisi olan “Fener Rum  Patrikhanesi” mi yoksa kilise mi ayrımını dahi karıştıran ÇALMUK, bu kez AK Parti’yi yıpratmaya yönelik “psikolojik harp faaliyetlerinde” bulunduğumu iddia etmekte; sorumlusu olduğum www.tepkimiz.net adlı haber sitesine Genelkurmay sitelerinden link verilmesini “örgütsel bağ” olarak değerlendirmektedir. Bunu da “Genelkurmay internet sitelerinden link verilmiş olması da birlikte hareket edildiğini, aynı yolun yolcusu” sözleriyle açıklamaktadır.

Silivri’deki duruşmada site sorumlusu olduğumu bizzat beyan etmeme rağmen, bunu başkalarının söylediğini ileri sürerek “gizlenen örgütsel bağlantı” şeklinde yorumlamaktadır. Bu durum güya benim “arka planda olan ve gizlenen örgütsel irtibat gizlenen bir kişi.” olduğumu gösteriyormuş. Tüm bu akıl dışı iddialar sonucunda bana “11 yıl 3 ay örgüt üyeliğinden ceza” verildiğini ifade etmektedir.

ERGENEKONUN ANA BELGESİ FENER RUM PATRİKHANESİ’NDEN ÇIKTI

YARGITAY’da 5 adet 1. sınıf hakime SEGBİS üzerinden bağlanan FETÖ tutuklusu Hüsnü ÇALMUK’un hapishanede hazırladığı uzun süren savunmasının sonlarına doğru ise ciddi kopukluklar göze çarpmaktadır. Öyle ki, Ergenekon Lobi belgesinin benim adresimde bulunmadığını söyleyen ÇALMUK, aynı anda “Bu Fener Rum Patrikhanesinde bulunan bir belgedir, örgüt belgesidir. Örgütün ana belgelerinden bir tanesidir.” diyebilmektedir. Bu çelişkili savunmaya açıklık getirmesi gereken birisi varsa, o da kumpas davasının hakim olan ÇALMUK’un kendisidir.

AZ BİLE YATMIŞIM

ÇALMUK’un Ergenekon’un en önemli belgelerinden bir tanesinin “Fener Rum Patrikhanesinde”  çıktığını söylemesinden sonra mağdur olan şahsım için şu ifadeleri kullanmıştır: “2009 yılında şahıs tahliye edilmiş. Yani şahsın ceza evinde kalması için özen gösterilmemiş. Yani hukuki durumu incelenmiş. En kısa zamanda da çözülerek şahıs tahliye…” edilmişim.

Yeri gelmişken belirtiyim: Sanırım sanığa göre daha fazla hapis yatmalıymışım!

Savunmasının sonunda ise örgütten haberi olmadığını ve kastının bulunmadığını ileri sürerek beraat talep etmektedir: “Düşme kararı zaten cepte. Düşme kararı, bu daha mahkemenizin dosyası buraya gelmeden kapının ağzından çevrilmesi gereken bir dosyaydı. Maalesef kapınıza geldiyse demek ki beraat istenecek mahkemeniz. Beraatimi öncelikle talep ediyorum…”

Burada şu soru akla gelmektedir:

- Madem dava düşecekti, neden bu kadar uzun bir savunma yaptın?

-Kastın yoksa, özgürlüğümü kısıtlamadıysan ve beraat etmiş olmama rağmen neden hala “daha fazla tutuklu kalmalıydı” imasında bulunuyorsun?

Ancak savunma metni, bir “delinin hatıra defteri”nden farksız olduğu için daha fazla sorgulamaya gerek kalmamaktadır.

NOT:

Bu yazı; 20 Ekim 2008’de başlayan ve 6 yıl 2 ay süren yargılama sonucunda 6 Ağustos 2013’te sona eren, Yargıtay’ın 1 Temmuz 2019’da “örgüt yok” kararı verdiği davada, yaklaşık 7 yıl cezaevinde kalan insanların, bu davanın hakimlerinden biri olan Hüsnü ÇALMUK’un savunmasındaki kopuklukları ve gerçeklikten uzak iddiaları göstermek amacıyla kaleme alınmıştır. Çünkü ÇALMUK’un iddialarından oluşan savunması ile toplam hacmi 20  iddianameyle birlikte 17 bin sayfayı aşan, ek klasörler dahil  büyüklüğü dijital ortamda 64 milyon sayfa dokümana eşdeğer olan Ergenekon kumpasından farksızdır.

CIA/MOSSAD’ın başta istihbarat olmak üzere, FETÖ’nün polisi ve yargıdaki aparatlarını kullanarak yoktan var ettikleri “Asrın davası” ancak bu zekada birileri tarafından yürütülürdü..

“Bir delinin hatıra defterine” gönderme yaptığım Ergenekon davasında hakimlik yapan Hüsnü ÇALMUK’un savunmasının tamamı aşağıda;