Dünya Türklüğünün ortak gelenekleri ile M.Ö. 10.000'li yıllara uzanan antropolojik çalışmalarını ele alan Kurultaj, 14 Ağustos'ta Macaristan'ın Bugaç-Kiskun ilçesinde başladı.

Katılan ülke temsilcileri arasında KKTC bayrağı yer almasa da, resmi geçit töreninde KKTC bayrağı da vardı.

Kurultaj, 25 ülkenin bayraklarıyla; Ötüken'den Kafkasya'ya, Adriyatik'ten tüm Türk dünyası ülkelerini bir araya getirdi. Türkiye Cumhuriyeti ve KKTC'nin de temsil edildiği kurultaya, tarihî kostümleriyle iki binden fazla Türk savaşçısı katıldı.

Macar-Turan Vakfı tarafından düzenlenen etkinliklerde, katılımın her yıl daha da arttığı gözlendi. 10.000 yılı aşan muhteşem Türk tarihini yansıtan anıtsal askerî ve bilimsel sergilerin yer aldığı kurultay alanındaki kültürel zenginlik, dünyada benzerine az rastlanır görüntülere sahne oldu.

Üç gün boyunca Bugaç Ovası, "akraba ülke" temsilcilerinin katılımıyla Türk kültürünün en büyük buluşma noktalarından biri hâline gelecek.

Etkinliğin en önemli bölümlerinden biri, at üzerinde gerçekleştirilen muhteşem bir göçebe düğününün de yer aldığı büyük çaplı Göçebe Alayı oldu.

Programda ayrıca dünyanın en yetenekli atlı okçularının gösterilerinin yanı sıra, etkileyici tazı ve şahin avı gösterileri de yer aldı.

Türk geleneklerinde ayrı bir yere sahip olan atlı okçuluk, atlı güreş, binicilik, hız ve çeviklik yarışmaları da kurultay kapsamında gerçekleştirilecek.

Bu yılki Kurultaj'ın en büyük ilgi odağı ise önceki yıllarda olduğu gibi Attila Çadırı oldu

 Geleneklerin yaşatılmasının yanı sıra, Macar Ulusal Müzesi ve Macar Doğa Tarihi Müzesi de Türk Akademisi'nin yıllık arkeoloji kongresine katıldı.

Avrupa'nın en büyük geleneksel etkinliklerinden biri haline gelen Türk Kurultayı'nı bu yıl 250.000'den fazla ziyaretçinin takip etmesi bekleniyor.

İster bir emir olarak duyulsun, ister bir manifesto olarak, ister insanı insandan daha iyi tanıyan kadim bir tecrübenin tavsiyesi olarak…

Bu seslenişin merkezinde kitaplardan önce insan vardır. Çünkü insan dünyayı okumaya başlamadan önce, dünyaya hangi gözlerle baktığını bilmek zorundadır. Kendi zihninin koridorlarını tanımayan, duygularının nereden geldiğini bilmeyen, arzularının hangisinin gerçekten kendisine ait olduğunu ayırt edemeyen insan; önüne açılan dünyayı da olduğu gibi değil, kendi içindeki karmaşanın izin verdiği biçimde görür.

Bu nedenle belki de bütün okumaların başlangıç cümlesi şudur: Kendini oku. Sonra yakınındaki dünyayı. Sonra bütün dünyayı. Ve nihayet kâinatı.

Fakat insanın en zor okuduğu metin yine kendisidir. Kitap sessizce önümüzde durur; insan ise kendisini okurken kendi korkularıyla, ihtiraslarıyla, kibriyle, bastırdığı duygularıyla ve yıllarca hakikat sandığı yanılsamalarıyla karşılaşır.

Kaos Dışarıda mı, İçeride mi?

Bugün sık sık dünyanın kaotik olduğundan söz ediyoruz. Siyaset kaotik. Ekonomi kaotik. Toplum kaotik. İlişkiler kaotik.

Oysa belki daha zor bir soruyu sormamız gerekiyor: Ya kaos yalnızca dışarıda değilse? Ya dışarıda gördüğümüz düzensizliğin bir bölümü, insanın iç dünyasının toplumsal alana taşmış biçimiyse?

İç düzenini kuramamış insan, zamanla düzensizliği normal kabul etmeye başlar. Sükûnet ona yabancı gelir. Huzurdan sıkılır. Sessizlik, onu kendi iç sesiyle baş başa bırakacağı için rahatsız eder. Kriz yoksa kriz üretir. Tartışma yoksa tartışma çıkarır. Bir mesele çözülmeye başladığında başka bir mesele bulur.

Bazı insanlar için kaos artık yaşanan bir durum değil, var olma biçimidir.

İçerideki fırtına dışarıya taşar. Ve insan, kendi içindeki düzensizliği fark etmek yerine çevresindeki insanların düzenini bozmaya başlar. Bir süre sonra yalnızca kendisi yorulmaz; bulunduğu her ortamı da yorar. Aileyi. İşyerini. Sokağı. Toplumu. Çünkü huzursuzluk da huzur kadar bulaşıcıdır.

Etiketler Çağında İnsan

Daha tehlikeli olan, bu içsel düzensizliğin çağımızın güç ve menfaat ilişkileriyle birleşmesidir. İnsan kim olduğunu karakteriyle değil, sahip olduğu etiketlerle anlatmaya başladığında başka bir kırılma ortaya çıkar.

Makam. Unvan. Para. Çevre. Aidiyet. “Bizden olanlar” ve “bizden olmayanlar”…

İnsan kendi değerini bunların üzerinden kurmaya başladığında içindeki teraziyi dışarıya teslim eder. Artık doğru olan, gerçekten doğru olduğu için doğru değildir; bizimkiler söylediği için doğrudur. Yanlış olan, gerçekten yanlış olduğu için yanlış değildir; ötekiler yaptığı için yanlıştır.

Zihinsel özgürlüğün kaybedildiği yer burasıdır.

İnsan düşüncelerini teslim eder. Vicdanını teslim eder. Seçme yeteneğini teslim eder. Sonra kendisinin seçtiğini zannederken aslında seçilmiş seçenekler arasında dolaşmaya başlar. Kendisi düşünmez; grubunun düşüncesini tekrarlar. Kendisi öfkelenmez; ona gösterilen şeye öfkelenir. Kendisi nefret etmez; nefret edeceği kişiler önüne konulur.

Böylece insan giderek kendi zihninin öznesi olmaktan çıkar. Ve kalabalıklar büyürken insan küçülür.

Çürüme Böyle Başlar

Toplumsal çürüme büyük felaketlerle başlamaz. Çoğu zaman küçük kabullenişlerle başlar.

Liyakatsizliği görüp susmakla. Haksızlığı yapan “bizden” olduğu için görmezden gelmekle. Paranın karakterden daha değerli hâle gelmesiyle. Bilginin değil, yüksek sesin itibar görmesiyle. İnsanın kim olduğundan çok kimin yanında durduğunun önemsenmesiyle.

Sonra toplum yavaş yavaş kelimelerini değiştirir. Vicdanın yerine menfaat gelir. Liyakatin yerine sadakat. Hakikatin yerine algı.

Karakterin yerine statü.

Ve bir gün herkes aynı kelimeyi kullanmaya başlar: çürüme. Oysa çürüme o gün başlamamıştır. Biz yalnızca kokusunu o gün almaya başlamışızdır.

Nevâbit: Çürümüş Şehrin Filizleri

Fakat çağın bütün hikâyesi bundan ibaret değil. Bir başka insan tipi de belirginleşiyor: gürültüden yorulan, kendisine ait olmayan öfkeleri taşımak istemeyen, her tartışmaya katılmak ve her söze cevap vermek zorunda olmadığını fark eden insan.

Fârâbî, erdemli şehrin içinde kendiliğinden biten yabani otlara nevâbit adını verirdi; ekilmedikleri hâlde çıkan, şehrin ortak ölçüsüne uymayanlar. Onun için bu bir kusurdu. Fakat İbn Bâcce, birkaç yüzyıl sonra aynı kavramı tersine çevirdi: şehir bozulduğunda, düzene uymayan artık kusur değildir. Çürümüş bir düzenin içinde doğru düşünmeye devam eden insan, kendiliğinden biten o filizdir.

Bugünün nevâbiti dağa çıkmıyor. Kalabalığın ortasında da kendi toprağını koruyabiliyor.

Telefonunu susturarak. Her tartışmaya cevap vermeyerek. Her haberi tüketmeyerek. Kendisine sunulan her öfkeyi satın almayarak. Her grubun parçası olmak zorunda olmadığını anlayarak. Kendisini sürekli göstermeye çalışmayarak. Ve en önemlisi, zaman zaman kendi içine dönerek.

Bu, dünyadan vazgeçmek değildir. Dünyanın insanın zihnini bütünüyle ele geçirmesine itiraz etmektir.

İnsanın korunması gereken son coğrafyası kendi zihnidir.

Orası da işgal edildiğinde geriye yalnızca biyolojik olarak yaşayan, fakat neyi neden düşündüğünü bilmeyen bir varlık kalır. Bu nedenle çağımızın en büyük özgürlük mücadelelerinden biri artık sokakta değil, insanın zihninde yaşanıyor olabilir.

Kendini Okumak

“Kendini oku” çağrısı tam burada yeniden anlam kazanıyor. Kendini okumak, kendini sürekli haklı çıkarmak değildir. Tam tersine, kendi yanlışlarını görebilecek cesareti göstermektir.

Ben neden öfkeleniyorum? Neden bu kadar kolay taraf oluyorum? Neden başkasının başarısı beni rahatsız ediyor? Neden makam karşısında eğiliyorum? Neden para karşısında değerlerim değişiyor? Neden sürekli onaylanmak istiyorum? Neden grubumun yanlışını savunabiliyorum? Neden karşımdaki insanı dinlemek yerine onu hangi kutuya koyacağımı düşünüyorum?

Gerçek okuma burada başlar. Kendisini okuyamayan insan, önüne dünyanın bütün kitaplarını koysanız da yalnızca kendi önyargılarını okumaya devam eder.

Yakınındaki Dünyayı Oku

Sonra ikinci halka gelir. İçinde yaşadığın toplumu oku. Sokağı oku. Gençleri oku. Yaşlıların sessizliğini oku. Çocukların kaygısını oku.

Ailenin dönüşümünü oku. Şehirlerin neden ruhsuzlaştığını oku. Herkesin konuştuğunu fakat kimsenin kimseyi dinlemediğini oku.

Toplum dediğimiz şey soyut bir yapı değildir. Toplum, milyonlarca iç dünyanın yan yana gelmesidir.

İç dünyalar bozulduğunda kurumlar da bozulur. İnsan bozulduğunda şehir bozulur. Ölçü bozulduğunda adalet bozulur. Dil bozulduğunda düşünce bozulur. Ve düşünce bozulduğunda, medeniyetin dış cephesi ne kadar gösterişli olursa olsun içeride taşıyıcı kolonlar çatlamaya başlar.

Bütün Dünyayı Oku

Fakat kendi dünyamız da yeterli değildir. Başka insanları oku. Başka toplumları. Başka kültürleri. Başka fikirleri. Sana benzemeyeni.

Senin gibi düşünmeyeni.

Çünkü yalnızca kendi mahallesini okuyan insan, bir süre sonra mahallesini dünya zannetmeye başlar. Oysa hakikat bizim çevremizden daha büyüktür. Dünya bizim kabullerimize göre kurulmamıştır. İnsanlık bizim grubumuzdan ibaret değildir.

Belki olgunlaşmanın en önemli göstergelerinden biri de insanın, kendisine benzemeyen birinin varlığından rahatsız olmamayı öğrenmesidir.

Kâinatı Oku

Ve nihayet: gökyüzünü, toprağı, suyu, mevsimleri, doğumu, ölümü, zamanı oku. Tabiatın sessiz ölçüsünü. Bir ağacın acele etmeden büyümesini. Bir nehrin önüne çıkan taşı parçalamadan etrafından dolaşmasını. Gecenin gündüze, kışın bahara yer açmasını…

İnsan kâinata baktığında çok basit fakat ağır bir hakikat görür:

Kâinat bağırmıyor. Güneş kendisini ispatlamaya çalışmıyor.

Ağaç alkış beklemiyor. Okyanus unvan taşımıyor.

Toprak makam sormuyor.

Hayat, insanın kurduğu bütün yapay hiyerarşilerin dışında kendi büyük düzenini sürdürüyor. Belki insanın yeniden öğrenmesi gereken şey tam da budur: Düzen, gürültü değildir. Güç, tahakküm değildir. Değer, görünürlük değildir. Sessizlik, zayıflık değildir.

Çağın En Büyük Ayrımı

Önümüzdeki yıllarda toplumların en önemli ayrımı, siyasi ve ekonomik ayrımlardan önce başka bir yerde ortaya çıkabilir: kaostan beslenenlerle iç düzenini kurmaya çalışanlar arasında.

Bir tarafta sürekli daha fazla gürültü, daha fazla öfke, daha fazla gösteriş, daha fazla aidiyet ve daha fazla güç isteyen insan. Diğer tarafta kendisine küçük ama sahici bir hayat alanı açmaya çalışan nevâbit.

Birincisi dünyayı ele geçirmek ister. İkincisi önce kendisini kaybetmemeye çalışır.

Ve belki geleceğin gerçek medeniyet kurucuları, en yüksek sesle konuşanlar değil; bu büyük gürültünün içinde kendiliğinden bitenler, zihnini, vicdanını ve ölçüsünü koruyabilenler olacaktır.

Çünkü insanlık bugün bir bilgi krizinden çok daha derin bir kriz yaşıyor: kendini okuyamama krizi.

Oku. Ama yalnızca önündeki metni değil.

Kendini oku. Yakınındaki dünyayı oku.

Bütün dünyayı oku. Kâinatı oku.

Ve bütün bunları okuduktan sonra bir kez daha kendine dön. Çünkü bütün büyük yolculukların sonunda insanın karşısına yine aynı soru çıkar: Bütün bu dünyanın içinde sen kimsin?

Belki çağımızın en büyük devrimi, dünyayı değiştirmek iddiasıyla başlamayacaktır. Belki çok daha sessiz bir yerde başlayacaktır: insanın kendi zihninde, kendi vicdanında, kendi iç düzeninde.

Çünkü bazen bir toplumun çürümesine karşı yapılabilecek en güçlü şey, dünyayı daha fazla gürültüyle düzeltmeye çalışmak değil; çürümeyi kendi içinde başlatmamaktır.

Ve bazen medeniyet, tam da budur: Kaosun ortasında insan kalabilmek.

Bir annenin kelimeleri bazen tarihin bütün kitaplarından daha ağır gelir. Eren Bülbül'ün annesi, evladını anlatırken uzun cümleler kurmadı; büyük laflar etmedi, kahramanlık edebiyatı yapmadı.

Sadece bir ayrıntıyı, en olağan, en gündelik bir ayrıntıyı söyledi: «Eren hayata küs gitti. O kapının önünde şehit edildiği gün ayağında giydiği kara lastiklerin biri başkaydı. Biri başka. O kara lastik çok büyüktü.»

İnsan bu cümlenin önünde durup düşünmek zorunda kalıyor. Çünkü bir milletin dokuz yıldır konuştuğu, ağıt yaktığı, adına okullar, parklar, türküler kurduğu bir çocuğun bütün hikâyesi, aslında ayağındaki iki eş olmayan lastikte gizli. Biri başka. Ve büyük.

Felsefe, insanı çoğu zaman «ölçü» üzerinden tanımlamıştır. Kadim düşünce, «insan her şeyin ölçüsüdür» derken, insanın kendine biçtiği hayatın da bir ölçüsü olması gerektiğini ima ediyordu. Oysa Eren'in ayağındaki lastik, ona göre değildi; büyüktü. Yani onun ölçüsüne göre kesilmemişti bu dünya.

On beş yaşında bir çocuğun ayağı, kendi numarasında bir hayata değil, kendinden çok daha büyük bir kadere basıyordu. Bir çocuğun bacak kadar bedeni, koca bir memleketin yükünü taşımak zorunda kalmıştı. O lastik büyüktü, çünkü hayat ona küçük gelmemiş, tam tersine hayat ona hep bol gelmişti; büyümesine, o lastiğin içini doldurmasına vakit bırakılmamıştı.

Düşünün: Çocukluk, insanın ayakkabısının büyük olduğu tek dönemdir. Anneler çocuklarına bir beden büyük ayakkabı alır, «nasılsa büyür, ayağı sığar» diye. Büyük ayakkabı, bir umuttur; gelecek zamana yazılmış bir senettir. Çocuğun o ayakkabıyı bir gün dolduracağına, o boşluğun zamanla kapanacağına dair sessiz bir sözleşmedir. Eren'in ayağındaki o büyük lastik de böyle bir sözdü belki. Ama o söz tutulamadı. Ayak, ayakkabıyı hiç dolduramadı. Boşluk, boşluk olarak kaldı. Ve şimdi o boşluğu doldurmaya bütün bir ülke çalışıyor; ama bir milletin acısı bile, bir çocuğun ayağının bıraktığı o küçük boşluğu doldurmaya yetmiyor.

«Biri başka» diyor anne. Bu, yoksulluğun en sessiz, en onurlu tarifidir.

Yoksulluk çığlık atmaz; çoğu zaman böyle, eşi olmayan bir çift lastikte, birbirini tutmayan iki tekte konuşur. Karadeniz'in dik yamaçlarında, dağın eteğinde bir çocuğun ayağında birbirine benzemeyen iki lastik... Bu ülkenin bir yüzü de budur. Kahramanlık hikâyeleri hep parlak çekilir, ama gerçek çoğu zaman çamurlu bir patikada, birbirini tutmayan iki lastikte gizlidir. Eren, o eşi olmayan lastiklerle yürüdü kaderine. Onu büyük yapan da bu değil mi zaten? Küçük şeylerin içinden çıkıp büyük bir isim olmak.

Anne bir şey daha söylüyor, hepsinden ağır olanı: «Hayata küs gitti.» Bu üç kelime, bütün bir çağın vicdanına düşürülmüş bir not gibidir. Küs gitmek... Yani barışamadan, hesaplaşamadan, hakkını alamadan gitmek. Bir çocuğun hayata küsecek kadar çok şey görmüş olması, aslında bizim, yani geride kalanların, ona borçlu kaldığımız şeyin adıdır. Biz ona neyi borçlu kaldık? Belki huzurlu bir çocukluğu. Belki ayağına tam olan bir çift ayakkabıyı. Belki dağın değil, bir okul bahçesinin gölgesini. Bir toplumun olgunluğu, çocuklarını hayata küstürmeden büyütebilme kabiliyetiyle ölçülür. Eren küs gittiyse, bu küskünlükte hepimizin payı vardır.

Dokuz yıl geçti. Her 11 Ağustos'ta adı yeniden anılıyor, kabri başında dualar okunuyor, «unutmadık» deniyor. Ve unutmamak güzel; hatırlamak, bir milletin en insani refleksidir. Ama hatırlamanın da bir ölçüsü olmalı. Eren'i sadece bir sembole, bir bayrağa, bir sloganın içine yerleştirip rahatlamak kolaycılıktır. Onu asıl hatırlamak, o «biri başka» lastikleri hatırlamaktır. Bugün bu memlekette hâlâ ayağına eş lastik giyemeyen, hayata küsme ihtimali olan çocuklar varsa, Eren'i anmanın en sahici biçimi, o çocukların ayağına tam gelen bir hayatı kurmaya çalışmaktır. Ağıt yakmak kolaydır; asıl zor olan, yeni ağıtların yakılmayacağı bir ülkeyi inşa etmektir.

Kahramanlar mermerden heykellerde değil, işte böyle, annelerinin ağzından dökülen bir çift eş olmayan lastikte yaşarlar.

O kara lastik çok büyüktü. Belki de bunun için hiçbirimizin ayağı tam oturmuyor o boşluğa. Belki de o boşluk, doldurulmak için değil, önünde eğilip utanmak, hatırlamak ve söz vermek için orada duruyor. Bir çocuğun ayağının izi, bir milletin vicdanının tam ortasında.

Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Ve bir daha hiçbir çocuk, hayata küs gitmesin.

Eren Bülbül (2002–2017) ve Başçavuş Ferhat Gedik (1976–2017) anısına

PATENTLERİN GÜCÜ

Qualcomm özellikle: Snapdragon işlemcileri, 5G modemleri, Uydu haberleşme çözümleri, Yapay zeka çipleri  ve Otomotiv sistemleri alanlarından gelir elde ediyor.

Qualcomm'un asıl serveti çip satmaktan çok: Patentleri, lisans gelirleri, 3G, 4G, 5G standartları üzerindeki haklarıdır.

Bugün dünyada üretilen milyarlarca cep telefonunun önemli bir kısmında Qualcomm teknolojileri veya Qualcomm patentleri bulunur. CDMA'dan başlayarak 3G, 4G LTE ve 5G'nin temel teknolojilerinde önemli rol oynamıştır.

Qualcomm'un ve kurucularının geçmişini incelediğinizde, şirketin köklerinin yalnızca cep telefonlarına değil, savunma haberleşmesi, uydu iletişimi, dijital sinyal işleme ve devlet projelerine uzandığını da görüyoruz. Başlangıçta devlet/savunma projeleri de alan bir Ar-Ge şirketidir.

Qualcomm'un gerçek kökeni 1968'de kurulan, kurucuları Irwin Jacobs, Andrew Viterbi ve Leonard Kleinrock olan Linkabit şirketidir.

Linkabit özellikle: Uydu haberleşmesi, askeri iletişim sistemleri, hata düzeltme kodları, dijital modemler, şifreleme ve güvenli iletişim alanlarında çalışıyordu.

DARPA, SATNET VE NASA BAĞLANTISI

1970'lerde Linkabit, ABD Savunma Bakanlığı'nın araştırma kurumu olan DARPA için geliştirilen SATNET projesinde görev aldı.

SATNET, dünyanın ilk paket anahtarlamalı uydu ağlarından biri olarak kabul edilmektedir.

Birçok araştırmacı tarafından ARPANET'in uydu uzantısı olarak tanımlanmaktadır.

Bu sistem sayesinde, ABD, Avrupa ve çeşitli araştırma merkezleri arasında veri iletişimi sağlanıyordu.

Bu nedenle Irwin Jacobs ve Andrew Viterbi'nin çalışmaları internet öncesi dönemin küresel veri haberleşmesiyle doğrudan ilişkilidir. Adeta ortaya çıkmasına öncülük etmiştir.

NASA ve Voyager Uzay Araçları

1969–1976 arasında Linkabit ekibi: NASA'nın Voyager görevleri için, derin uzay haberleşmesinde kullanılan hata düzeltme ve kodlama teknikleri üzerinde çalıştı.

Amaçları milyarlarca kilometre uzaktaki uzay araçlarından gelen çok zayıf sinyallerin güvenilir şekilde çözülebilmesiydi.

Andrew Viterbi'nin en büyük mirası olan ve daha önce bahsettiğimiz; “Viterbi Algoritması” bugün: Uydu haberleşmesinde, askeri telsizlerde, cep telefonlarında, GPS sistemlerinde ve uzay haberleşmesinde kullanılan temel sinyal işleme yöntemlerinden biridir.

Telekom dünyasında Viterbi'nin etkisi, bilgisayar dünyasında TCP/IP'nin etkisine benzetilir.

QUALCOMM'U DÜNYA DEVİ YAPAN TEKNOLOJİ: CDMA

1985'te Qualcomm kurulduğunda şirketin ilk işi cep telefonu değildi.

Şirket: Devlet projeleri, savunma projeleri ve haberleşme araştırmaları üzerine çalışan bir Ar-Ge merkezi olarak faaliyet gösteriyordu.

Qualcomm'un ilk büyük ticari başarısı: OmniTRACS oldu.

Bu sistem: Uydu üzerinden araç takibi,  konum belirleme ve iki yönlü veri iletişimi sağlıyordu.

Resmi olarak kamyon filoları için geliştirildi.

Fakat kullanılan teknoloji: Mobil uydu iletişimi, konum takibi, veri iletimi gibi askerî uygulamalarla da benzer altyapıya sahipti.

Qualcomm'u dünya devi yapan teknoloji: CDMA (Code Division Multiple Access) oldu. CDMA'nın teorik kökleri: Yayılı spektrum (spread spectrum), karıştırılmış sinyal teknikleri gibi askeri haberleşme yöntemlerine dayanır.

Bu tekniklerin amacı karıştırmaya direnç, dinlenmeye karşı dayanıklılık ve aynı frekansta çok sayıda kullanıcı sağlamaktır.

Qualcomm'un küresel yükselişi büyük ölçüde bu teknolojinin yaygınlaşmasıyla gerçekleşti.

SAVUNMA BAKANLIĞI İLE İLİŞKİLER VE TEKNOLOJİNİN KÖKLERİ

Qualcomm'un geçmişine bakıldığında, şirketin yalnızca cep telefonu teknolojileriyle büyümüş bir şirket olmadığı görülmektedir.

Şirketin kurucuları Irwin Jacobs ve Andrew Viterbi, cep telefonu çağından çok önce; uydu haberleşmesi, DARPA ağları, NASA uzay görevleri, dijital iletişim ve sinyal işleme teknolojileri üzerinde çalışmış mühendislerdi.

Linkabit üzerinden SATNET ve Voyager gibi projelerde yer aldılar; Qualcomm'u kurduklarında ise önce devlet ve savunma odaklı Ar-Ge işleri yaptılar, ardından OmniTRACS uydu sistemi ve CDMA teknolojisiyle küresel telekom sektörünü dönüştürdüler. Bu nedenle Qualcomm'un kökleri yalnızca cep telefonlarına değil, ABD'nin ileri haberleşme ve uzay teknolojisi ekosistemine de dayanmaktadır.

6G VE YENİ TEKNOLOJİ YARIŞI

Beyaz Saray'daki toplantının temel gündemlerinden biri de 6G teknolojisiydi.

Bugün 5G henüz dünyanın birçok bölgesinde tam olarak yaygınlaşmamış olsa da teknoloji şirketleri ve devletler bir sonraki nesil haberleşme altyapısı üzerinde çalışmaya başlamış durumda.

Qualcomm CEO'su Cristiano Amon'un son yıllarda yaptığı açıklamalarda;

Yapay zeka, veri merkezleri, otonom sistemler, robotik teknolojiler, endüstriyel IoT ve Genişletilmiş gerçeklik sistemleri ile 6G'nin birlikte gelişeceği vurgulanmaktadır.

Şirket, akıllı telefon gelirlerine bağımlılığı azaltmaya çalışırken veri merkezleri, yapay zeka ve otomotiv alanlarına yönelmektedir. Son dönemde yapılan açıklamalarda veri merkezi ve yapay zeka yatırımlarının Qualcomm'un gelecekteki büyüme stratejisinin merkezine yerleştirildiği görülmektedir.

Beyaz Saray’da Trump’un teknolojiyi yatırdığı yuvarlak masa toplantısında görünürde Qualcomm CEO'su Cristiano Amon’un arkasında, Siyonist Irwin Jacobs ve Andrew Viterbi gibi teknolojinin emeklediği dönemde yer alan ve onlarla büyüyen bilim insanları vardı. Onlar bugün, herkesin elinde görünür olan cep telefonlarının nerdeyse bütün patentlerine sahiptir. Şimdi sırada, insanları da kontrol edecek olan 6G teknolojisi var.

TEKNOLOJİNİN FRENİ PATLADI

Bugün teknolojinin ulaştığı nokta yalnızca daha hızlı internetten ibaret değildir.

Artık konuşulan konu yapay zeka destekli ağlar, otonom karar sistemleri, akıllı şehirler, sensör ağları, nesnelerin interneti ve veri merkezleri  gibi çok daha geniş bir alanı kapsamaktadır.

Bu nedenle 6G tartışmaları yalnızca bir haberleşme teknolojisi tartışması değildir.

Aynı zamanda geleceğin ekonomik, sosyal ve teknolojik yapısının nasıl şekilleneceğine ilişkin bir tartışmadır.

Diğer olması gereken bir tartışmada, aynı zamanda bu yazının yazılmasına neden olan teknolojinin arkasında ki güçlerdir.

Bu bağlamda yaşayacaklarımızı, 11 Eylül 2001 de ikiz küllerin kontrollü yıkılmasının ardından başlatılan Büyük İsrail Projesini, ancak 7 Ekim 2023 tarihinde Siyonist İsrail’in Gazze’de başlattığı soykırım  ile öğrendik. Buna paralel olarak da 11 Mart 2020 tarihinde başlattıkları küresel darbe (planlı salgın) ile eş zamanlı ortaya çıkan 5G ve LNP (Lipid Nanopartikül) teknolojileri ile var edilen mRNA sıvılarıyla insanları kontrol etme istekleri ile karşı karşıyayız.

CRISTIANO AMON'UN ARKASINDAKİ MİRAS

Geleceğe doğru baktığımızda Cristiano Amon bugün Qualcomm'un felakete giden teknolojinin yüzü olarak görülmektedir.

Ancak Qualcomm'un bugünkü konumuna ulaşmasında yalnızca günümüz yöneticilerinin değil, şirketin kurucu kadrosunun onlarca yıllık çalışmalarının da çok payı bulunmaktadır.

Irwin Jacobs ve Andrew Viterbi gibi isimler dijital haberleşme, sinyal işleme, uydu sistemleri ve mobil iletişim alanlarında yürüttükleri çalışmalarla modern telekomünikasyon çağının oluşumuna katkı sağlamış isimler olarak kabul edilmektedir.

Bugün cep telefonlarından uydu haberleşmesine kadar uzanan birçok teknolojinin temelinde bu çalışmaların izleri bulunmaktadır.

Sonuç olarak Beyaz Saray'da gerçekleştirilen yuvarlak masa toplantısı, yalnızca bir teknoloji zirvesi olarak değerlendirilemez.

Toplantıda ortaya konulan görüşler, ABD'nin yapay zeka, yarı iletken üretimi, veri merkezleri ve yeni nesil haberleşme teknolojilerinde küresel liderliğini sürdürme hedefini ortaya koymaktadır.

Qualcomm ise bu stratejinin merkezinde bulunan şirketlerden biri olarak dikkat çekmektedir.

Şirketin geçmişi incelendiğinde, köklerinin yalnızca cep telefonu teknolojilerine değil; uydu haberleşmesine, dijital sinyal işlemeye, uzay iletişimine ve ileri haberleşme araştırmalarına kadar uzandığı görülmektedir.

Bugün tartışılan konu yalnızca 6G'nin ne kadar hızlı olacağı değildir.

Asıl tartışma, yapay zeka ile bütünleşen yeni teknolojilerin insan hayatını, ekonomiyi ve toplumsal yapıyı nasıl etkileyeceğidir.

Bu soruların cevapları ise önümüzdeki yıllarda daha net ortaya çıkacaktır.

Ayrıca var ettikleri bu teknoloji bugün, “İNSANIN” etkin olmadığı bir dünyaya evriliyor. Bunu da bugünlerde, nesline düşman bir insan nesil yetiştirdiklerini görmüyor muyuz? “İNSANI” diğer canlılardan ayıran düşünen bir canlı olma evresinin sonuna geldik.

– Güvenelim mi?

SONRASINDA 7G’DE VAR!

 7G ile birlikte, “VÜCUT İÇİ nano cihazlar aracılığıyla sağlık izleme ve anlık veri iletişimi” sağlanacağı planlanıyor.

LNP teknolojisiyle geliştirilen mRNA uygulamalarını hatırladınız mı?

Sonuç olarak karşımıza çıkan tablo, tamamen izlenebilen ve yönlendirilebilen bir insan modelidir.

Peki kim tarafından?

Yazı boyunca anlatmaya çalıştığım teknoloji ekosistemi ve bu ekosistemin sahipleri tarafından...

2030'a çok az kaldı.

Aslında yarın kadar yakın...

Bugün 3-18 yaş arasındaki çocuklar ve gençler; anneleriyle, babalarıyla, kardeşleriyle, akrabalarıyla ve arkadaşlarıyla geçirdikleri zamandan daha fazlasını teknolojik aygıtlarla geçirmiyor mu?

Ellerindeki bu cihazlarla büyüyen nesiller; doğa sevgisini, insan haklarını, hayvan haklarını, özgürlükleri ve çeşitli toplumsal talepleri savunduklarını düşünürken, belki de asıl soruyu sormayı ihmal ediyorlar:

Bu teknolojiler bizi gerçekten özgürleştiriyor mu, yoksa farkına varmadan ve İNSANIN olmadığı daha büyük bir bağımlılığın içine mi sürüklüyor?

İşte tartışılması, sorgulanması ve tedbir alınması gereken asıl konu budur.

“Öncelik insan mı, yoksa teknoloji mi?” sorusuna yanıt vermeden önce, bugüne kadar büyük olasılıkla hiç duymadığınız aşağıdaki Flor-LNP(*) konusunu okuyalım. Ardından, insan bedenine yeni teknoloji olarak yutturulacak olan 5g’nin devamı 6G ile nasıl entegre edeceklerini birlikte değerlendirelim.

Öncelik teknoloji mi, insan mı? Gelecek bu soruya vereceğimiz cevapla şekillenecek.