Haber Merkezi Ankara / 11 Eylül 2026

Siyonistler 25 yıl önce dünyayı yeniden kontrol ederek değiştirmeye karar verirken, ancak zeka özürlülerin inanacağı bir Hollywood yapımı senaryo ile New York’ta bulunan Dünya Ticaret Merkezi’ni yıktılar. Yıkımın nasıl gerçekleştiğine ilişkin tüm bilimsel veriler yıllarca tartışıldı. Burada bunun ayrıntılarına girmeyeceğim. İkiz kulelerin yıkılması, tamamen Siyonistlerin küresel menfaatleri doğrultusunda hareket eden CHABAD ve MOSSAD tarafından gerçekleştirilmiştir.(bkz)

Bugün 11 Eylül’ün 25. yılı olduğu için verilecek mesajlar çok önemliydi. İlk mesaj, olayı tertipleyen İsrail’den geldi. İsrail bu yıl hem devlet başkanı hem de başbakan düzeyinde mesaj verdi.

Cumhurbaşkanı Isaac Herzog, Kudüs’teki 9/11 Living Memorial’dan video yayımladı. ABD’yi “en büyük müttefik ve dost” diye niteledi; sivillere yönelik terörün hiçbir gerekçesi olmadığını söyledi.

Başbakan Binyamin Netanyahu bugün o da bir video mesaj yayımladı. Netanyahu, 11 Eylül ile 7 Ekim’i yan yana koydu: “11 Eylül’de Amerika saf kötülükle vuruldu. 7 Ekim’de İsrail yeniden vuruldu.” dedi.

Kendi yarattıkları teröre “bağlam” aranmaması gerektiğini savundu: “Aileleri diri diri yakmanın bağlamı yoktur. Terörde ‘evet ama’ yoktur.” Sözünü “Amerika ve İsrail birlikte teröre boyun eğmeyecek” diye bitirdi.

Kudüs Arazim Vadisi’ndeki anıtta ayrıca ABD Büyükelçisi Mike Huckabee’nin katıldığı bir tören yapıldı. Anıt, ABD dışında 2.977 kurbanın adının yazılı olduğu tek yer olarak geçiyor. Tören, 11 Eylül akşamı Roş Aşana’ya (yeni yıl) denk geldiği için 9 Eylül’de öne alınmış.

DÜNYA SİYONİSTLERİN 11 EYLÜL TERTİBİNİ GÖRDÜ

Dünyadaki yaklaşık 195 devletin büyük çoğunluğu, 11 Eylül’ün 25. yılı için devlet başkanı düzeyinde özel bir mesaj yayımlamadı.

BM Genel Sekreterliği: Yaklaşık 3.000 kurbanı ve 90’dan fazla ülkeden ölenleri andı.

İsrail dışında diğer ülke ve kurumların yayımladığı mesajlar şöyle:

Fransa / Emmanuel Macron: “11 Eylül dünya belleğine kazındı. Kesilen hayatları ve yardım için her şeyi riske atanları unutmuyoruz.”

AB Komisyonu / Ursula von der Leyen: “O sabah evden çıkıp evine dönemeyen yaklaşık 3.000 kişiyi anıyoruz. Tehlike anında ittifaklar önemlidir.”

AB dış politika şefi Kaja Kallas: Saldırıların tarihi değiştirdiğini, NATO 5. maddesinin ilk ve tek kez o gün işletildiğini hatırlattı.

İtalya: Cumhurbaşkanı Sergio Mattarella resmi mesaj verdi; Başbakan Giorgia Meloni “sadece ABD’nin değil, özgür dünyanın kalbine saldırıldı” dedi.

Birleşik Krallık / Başbakan Andy Burnham: 67 Britanyalı kurbanı andı; “terör demokrasinin kapısını hala çalıyor” dedi.

Avustralya / Anthony Albanese: 10 Avustralyalı kurbanı andı; “dünyayı değiştiren bir gündü” dedi.

Hindistan (Narendra Modi), Portekiz, Romanya, Estonya ve Yunanistan Dışişleri de benzer dayanışma notları yayımladı.

ABD tarafında Trump Pentagon’da konuşuyor; hayattaki eski başkanlar (Bush, Clinton, Obama, Biden) Ground Zero töreninde.

Türkiye’den Resmi Mesaj Var mı?

Şu ana kadar: Cumhurbaşkanlığı’nın, Dışişleri Bakanlığı’nın, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ve Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın 11 Eylül 2026 tarihinde yayımlanmış, doğrudan 11 Eylül saldırılarının 25. yılına ilişkin resmi bir anma mesajı yayımlanmadı.

Siyonist İsrail mesajının ayırt edici yanı, taziye metninin ötesine geçmesiydi: kendi icadı olan 11 Eylül’ü doğrudan 7 Ekim anlatısına bağlamak oldu.

Resmi Gazete de bir ay evvel yayınlanarak yürürlüğe giren 7593 sayılı Kanunun Madde 14, 5. bendi; Çocuk hakkında verilen koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının gereklerine aykırı hareket eden ana, baba, vasi veya bakım ve gözetiminden sorumlu kimse, fiil suç teşkil etse dahi ihlal edilen tedbirin niteliğine ve aykırılığın ağırlığına göre çocuk hâkimi kararıyla üç günden on güne kadar tazyik hapsi ile cezalandırılır. Bu kararlara karşı 14 üncü madde uyarınca itiraz yoluna gidilebilir. Tazyik hapsine ilişkin kararlar, kesinleşmesini müteakip Cumhuriyet başsavcılığı tarafından yerine getirilir. Bu kararlar çocuk hâkimi tarafından ilgili kuruma bildirilir. (bkz)

KTÜ’de asistanlığım esnasında bir hastanın preparatını muayenehanesine götürdüğümde tanıştığım sonra OMÜ’de görev paylaştığım gastroenteroloji profesörü hocanın iktidar partisi milletvekili olduğunda sarfettiği ve tekrar görev verilmemesine yol açan “Yasalarda iktidar milletvekili olarak hiçbir rolüm yok, sadece elimi kaldırmaktan başka” sözü yanlış değil imiş demek ki… (bkz)

Kanunun anayasaya aykırı olması sadece benim mi dikkatimi çekti, bilmiyorum ama geçenlerde MHP’nin nüfusun artması ile ilgili 4 gün evvel açıkladığı nüfus artışı ile ilgili vizyonunu görünce sayın vekillerin yüce mecliste hiçbir fikirleri olmadığı konularda el kaldırarak oy verdiği kanaatim pekişti. (bkz)

Yüce devletimizin sağlık konusunda ancak CHABADİK bir kurula teslim edilmesi muhtemelen bu uygulamaların sebebi olmalı?!

Efendiler, yenidoğan bebeğin ellenmesi bile caiz değil iken, aileyi yıkacak bu gibi uygulamalarla nüfusun artacağını zannetmek hüsran ile neticelenir.

Sebeplerini yakın zamanda topuk ile ilgili bilirkişi olarak görevlendirildiğim mahkemeye sunduğum raporda dikkatinize sunuyorum.

A Yenidoğan Döneminin Özellikleri

B Yenidoğan Morbidite ve Mortalite durumu

C Çocuğun Menfaati (üstün yararı)

D Konunun Mâlî Cephesi

E Toplum ile Alakası

F Genelge ve Normlar

G Nüfus Azalması ile Alakası

H Vehim ve Fallacy

I Yenidoğanlarda İnvazif Uygulamaların ‘Transgenerational Inheritance’ Üzerine Tesiri

J Netice ve Kanaat

A. YENİDOĞAN DÖNEMİNİN ÖZELLİKLERİ

“Yaşamın ilk haftası kırılganlığı” yenidoğanların yaşamın ilk 7 gününde yaşadığı, iyi bilinen bir fizyolojik hassasiyettir (vulnerability). Bu dönem erken neonatal dönem olarak adlandırılır ve birçok organ sisteminin rahim içi yaşamdan dış ortama geçiş yaptığı için hayatın en kırılgan safhasıdır.

1- Kardiyovasküler kırılganlık: Doğumdan sonra, duktus arteriozus kapanmalı, pulmoner vasküler direnç düşmeli, oksijen satürasyonu ve kan basıncı düzenlenmesi gerekir.

2- Metabolik kırılganlık: Yenidoğan metabolik yolları olgun değildir: hipoglisemi sık görülür, fizyolojik sarılık ilk haftada zirve yapar, metabolik hastalıklar yalnızca beslenme başladıktan sonra ortaya çıkar

3- İmmün kırılganlık: Yenidoğan bağışıklık sistemi henüz gelişmemiştir. Sınırlı nötrofil rezervi, sınırlı kompleman aktivitesi, a azalmış inflamatuvar cevap, dolaşımda hala anneden geçen antikorlar vardır. Bu nedenle ilk hafta erken başlangıçlı sepsisin en yüksek riskli dönemidir.

4-Hepatik kırılganlık: Karaciğer olgun olmadığı için bilirubin konjugasyonu yetersizdir, glikojen depoları düşükdür, oıhtılaşma faktörlerinin sentezi zayıftır.

5- Solunumsal kırılganlık: Doğumda akciğer sıvısının temizlenmesi, surfaktan ayarı gerekli olduğu için apne, geçici taşipne, solunum sıkıntısı ilk 72 saatte daha sık görülür.

6-Nörolojik kırılganlık: Yenidoğan beyninde otonomik kontrol olgun değildir, ısı düzenlemesi yetersizdir, oksijen tüketimi çok yüksektir. Hipotermi, hipoksi ve nöbete yol açabilir.

7-Beslenme kırılganlığı: Emme–yutma–nefes koordinasyonu ilk hafta içinde olgunlaşır.

8-Gastrointestinal kırılganlık: İlk kaka (mekonyum) ve bağırsak kolonizasyonu metabolizmayı değiştirir. Prematürelerde NEC riski yüksektir.

9. Oksidatif stres:

-Hayatın ilk haftası oksidatif stres açısından yüksek riskli bir dönemdir: Yenidoğan, nispeten hipoksik bir intrauterin ortamdan oksijen maruziyetine geçiş yapar ve antioksidan sistemler (glutatyon, SOD, katalaz) özellikle prematüre bebeklerde hala olgunlaşmaktadır.

-Ağrılı işlemler, reaktif oksijen türlerini (ROS) ve ölçülebilir oksidatif biyobelirteçleri artırabilen stres tepkilerine (katekolaminler, kortizol) neden olur. Hassas yenidoğanlarda, sağlıklı bir term bebekte zararsız olan aynı biyokimyasal bozulma daha büyük sonuçlara yol açabilir.

Bu fizyolojik ve/veya oksidatif strese aşağıda verdiğim epigenomik faktörler olan doğar doğmaz yapılan invazif girişimler olan K vitamini, hepatit B aşısı ve topuk kanı alınması gibi nonfizyolojik ve invazif uygulamalar beş yaş altı çocuklarda hayatın ilk haftasında en yüksek morbidite ve mortaliteye yol açar.

10. Epigenomik kırılganlık: ehemmiyetine ve yeni bir bilgi olmasına binaen aşağıda anlatıldı.

B. YENİDOĞAN MORBİDİTE VE MORTALİTE DURUMU

Ülkemizde yenidoğan sağlığı ile ilgili şu bilgiler dikkatle incelenmelidir; İkisi de yenidoğancı olan Değerli Prof. Dr. Türkan Dağoğlu’nun talebesi Prof. Dr. Fahri Ovalı’nın 2018’de kaleme aldığı şu bilgileri okuyalım: “Ülkemizde yılda yaklaşık 1.300.000 doğum olduğu düşünülürse, ihtiyaç duyulan 3.düzey yoğun bakım yatağı sayısı 1300 civarındadır. Ancak Sağlık Bakanlığı kayıtlarına göre, halen tescilli bulunan toplam yenidoğan yatağı sayısı 10.000, 3.düzey yenidoğan yoğun bakım yatak sayısı ise 6.200 civarındadır ve bunların da 4.000 tanesi özel hastanelerde bulunmaktadır. Yoğun bakım yatak ihtiyacı 1300 iken, özel hastanelerde 4000 yoğun bakım yatağı bulunması dikkat çekicidir.

Türk Neonatoloji Derneği’nin yılda bir yayınlanan bülteninin 35. sayısında sahife 53-54-55’deki tablolarda aralarında hiç bir özel merkez bulunmayan 56 adet yenidoğan merkezinin (yukardaki bilgiye göre 2200 yatak yani) verilerine göre 2023 yılında 40.000 hasta yatmış ve bunların 2000’i vefat etmiştir (31). Ovalı’nın verdiği rakamlara göre özel merkezlerin yatak sayıları 56 merkezin toplam yatak sayısına oranladığımızda ülkemizde yılda yaklaşık on yenidoğan bebeğin biri hastaneye yatmakta, 1000 bebeğin 30’u kaybedilmektedir. Topuk kanı taraması ile 1/10.000de bir görülen hastalıkları belirlenmesinden daha önemli ve HAYATİ olan husus evvela bebeklerin sıhhatli olması ve bir vehim uğruna ölmemesidir.

C. ÇOCUĞUN MENFAATİ (BEST INTEREST-ÜSTÜN YARARI)

Hem BM Çocuk Hakları Sözleşmesine göre, "Çocuğun menfaati", çocukları etkileyen tıbbi kararlar için yol gösterici bir ilkedir. Yenidoğan topuktan kan alma testi tavsiye edilir (indispensible), mecburi Değildir (Not compulsory).

Bu konuda dünya çapında çocuk hakları ihlallerini durdurmaya adanmış beynelmilel bir çocuk STK'sı olan ‘Humanium’un görüşü ise şudur;

“Çocuğun menfaati”: Çok da kesin olmayan bir kavramdır. Çocuk Hakları Sözleşmesi bu kavramın kesin bir tarifini vermese de, bir çocukla ilgili karar alınması gerekdiğinde, çocuğun refahının ve zihnen ve fizikî olarak elverişli bir ortamda büyüme hakkının korunmasını vurgular..

Çocuk Hakları Sözleşmesi, bir bütün olarak ele alınan bir eser olarak kabul edilir. Çocuğun menfaatinden bahseden 3. Madde, sözleşmenin haklarının bir bütün olarak uygulanmasında dört temel ilkenin biridir. Ancak Çocuk Hakları Komitesi, çocuğun menfaatinin ne olduğuna karar vermek için kriterler belirtmemiştir.

“Çocuğun en iyi menfaati” ilkesi, sözleşmenin ruhuna uygundur. Örnek olarak, 9. Maddeye göre bir çocuk, ebeveynleriyle birlikte yaşama hakkına sahiptir. Ancak, çocuk kendi ailesi içinde mağdur olması (kötü muamele, ihmal...) halinde yargı kararıyla ebeveynlerinden ayrılabilir. (bkz) Topuk kanı aldırmamak ne kötü muameledir, ne de ihmaldir.

D. KONUNUN MÂLÎ CEPHESİ

Topuk kanı uygulaması Aile Sağlığı Merkezindeki (ASM) doktor ve hemşireler tarafından yapılır. Daha önce sağlık ocaklarında kadrolu doktorlar, hemşireler ve ebeler tamamen devlet memuru olarak görev yapardı. Sağlık reformuyla birlikte (2010) sağlık ocakları kapatılmış, yerini hekimlerin kurduğu Aile Sağlığı Merkezleri (ASM) almıştır. Sağlık ocakları hem tedavi hem de bölgenin umumî çevre sağlığı (su kontrolü, salgın yönetimi vb.) ile ilgilenirdi. ASM'ler ise sadece kişiye yönelik koruyucu ve tedavi edici sağlık hizmeti (muayene, aşı, gebelik takibi) sunar.

Sağlık ocakları doğrudan devlet tarafından yönetilir ve finanse edilirdi. ASM'nin kira, elektrik, su ve personel giderleri devletin hekimlere ödediği ödenekten karşılanır; eğer ödenek yetersiz kalırsa bu masrafları hekimler kendi bütçelerinden öderler.

ASM topuk kanı alamadığı bebeğe aşı da yapamayacağı için gelir kaybı olacağı açıktır.

Topuk kanı ile halihazırda altı hastalık (fenilketonüri, biotinidaz eksikliği, kistik fibroz, konjenital adrenal hiperplazi, spinal müsküler atrofi-SMA ve konjenital hipotiroidi) taranmakdadır. Konunun finansal anlamı açısından bu iki hastalık hakkında bilinmesi gereken kistik fibrozun tedavisinin yıllık 306 bin USD, SMA’nın ise zolgensma için doz başına 2 milyon USD’den fazla, nusinersen doz başına 73 bin USD’dir. Yakında bu hastalıklara ataksi-telenjiektazi, duchenne muskuler distrofisi, SCID gibi hastalıkların eklenmesi kuvvetle muhtemeldir, yani pasta gittikçe büyüyecektir. Ülkemizde topuk kanında SCID taramasını ilk yapan hekim bu satırların yazarıdır.

Yukarda bahsedilen ilaçlar halihazırda ithal edilmektedir. Ancak yakın zamanda TÜSEB tarafından desteklenen bir firmanın bu ilaçları üretmeye başlayacağı ilan edildi, (bkz) bu firmanın potansiyel müşterilerini anlamak zor değildir.

E. TOPLUM İLE ALAKASI

-Topuk kanı testleri kesin teşhis koyamaz, yanlış pozitif ve/veya negatif sonuç verebilir (“Sağlık Bakanlığı Halk Sağlığı Genel Müdürlüğünce” yayınlanan; Yenidoğan Metabolik ve Endokrin Tarama Programı sf.15).

-Toplanan örnekler ile genetik mahremiyet (big data) ihlal edilmektedir. Bu tetkik ile genetik enformasyon elde edilmesi kuvvetle muhtemel olup, bu bilgilerin ülkemizin âlî menfaatleri aleyhine kullanılmayacağı garanti edilmelidir. Bu verilerin nasıl saklandığı, kimlerle paylaşıldığı açıklanmalıdır.

-Ülkemizde bundan on yıl önce yılda bir buçuk milyon canlı doğum olmakta iken, geçen yıl bu rakam 900 binlere düşmüştür. Halk Sağlığı Genel Müdürlüğü “topuk kanı tarama testi ile yılda yaklaşık 4500 çocuğun var olan hastalıklarının sonuçlarından korunması sağlanabilmekde, engelliliğin önüne geçilebilmektedir” diye hiçbir bilimsel çalışma yapmadan, şeffaflıkla verileri yayınlamadan iddida bulunmakdadır. (bkz)

Burada “var olan hastalıklar” isimlendirmesi açıkça yanlış yönlendirmedir, şikayeti olmayan bir kişi hasta kabul edilemez.

-Tarama testleri nerede ise yüz sene önce bile gündeme gelmiş ve noninvazif tetkiklerle teşhis konulabileceği ve konunun açık bir insan hakları ihlali olan öjeni ile ilgisi belirlenmişdir. (bkz)

Sağlık Bakanlığı’nın genelgesinde hiçbir şekilde bebek ve ailenin hakları, ilgili doktorun görevlerinden bahsedilmeyerek, her doğan bebeğe tabiri caiz ise ‘eşya/meta’ muamelesi yapılmaktadır. Bu durum kabul edilemez.

Bu invazif müdahale sebebi ile diğer genetik hastalıklardan daha yüksek görülme sıklığı olan primer immün yetmezlikli bebeklerde gelişebilecek mortalitesi çok yüksek sepsis hastalığının hukuki ve tıbbi sorumluluğunun kimde olacağı belli değildir.

-Bu invazif müdahale ile teşhisinin konulduğu iddia edilen hastalıkları Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları uzmanlarının teşhis edemeyeceği düşüncesi doğru değildir.

-Tarama testi ile erken teşhis edildiği iddia edilen hastalıkların bazıları teşhisi ve tedavisi mümkün hastalıklardır. Görülme sıklığı pek az olan bu potansiyel hastalar için tamamen sıhhatli bebeklerin, ebeveyninin konu hakkında bilgisi olsa bile bu invazif işlemle riske edilmesinin hukuki ve ahlaki olmadığı kanaatindeyim.

-SMA ve talasemi örneklerinde olduğu gibi, kistik fibroz ve biotinidaz eksikliği için yenidoğan yerine anne baba adaylarının taranması daha uygun ve makuldür.

-Yanlış pozitif ve negatif sonuçların anne-baba ve ailelerde yol açdığı sorunlarla ilgili verilere ULAŞILAMAMAKDADIR.

-Bu invazif müdahaleye muvafakat vermeyen ebeveynin bebeğine sağlık tedbiri uygulanması bildiğim kadarı ile Aile Bakanlığı’ın uhdesinde idi. Bu vakada olduğu gibi artık sadece Sağlık Bakanlığı konuyu takib ediyor. Osmanlının son şaheseri Mecelle’nin ‘usul esasa mukaddemdir’ hükmü (evrensel hukukda da) halen geçerli olduğuna göre Sağlık Bakanlığı’nın da bu ısrarından vazgeçmelidir.

F. GENELGE VE NORMLAR

“Zorunlu topuk kanı uygulamasının kanuni temeli meyanında Sağlık Bakanlığının 2014/7 sayılı Genelge'si ile 1593 sayılı Kanun’un 3. ve 151. maddeleri ile 3359 sayılı Kanun'un 3. maddesi , Sağlık Bakanlığının 25/12/2006 tarihli ve 2006/130 sayılı Genelge'sinin yattığı ve anılan düzenlemelerin incelenmesi sonucunda;Yenidoğan Tarama Programı ile tüm yeni doğanların konjenital hipotiroidi, fenilketonüri, biyotinidaz eksikliği ve kistik fibrozis yönünden taranması ile oluşacak zekâ geriliği, beyin hasarları ve geri dönüşümsüz zararların engellenerek söz konusu uygulamanın çocukların ve buna bağlı olarak kamu sağlığının korunması şeklindeki meşru amacı taşıdığı açıktır” açıklamasındaki meşruiyet iddiası doğru değildir; Anayasa Profesörü Kemal Gözler hoca GENELGE’yi şöyle izah ediyor “İdare hukukunda “genelge” hiyerarşik amirlerin, özellikle bakanların, sahip oldukları hiyerarşi gücüne dayanarak astlarına, onların uygulamakla yükümlü oldukları kanun hükümlerinin yorumlanması ve uygulanması konusunda verdikleri emir ve talimatlardır. Bunlar da yönetmelikler gibi genel ve soyut niteliktedirler. Ancak yönetmeliklerden farklı olarak, yeni bir kural koymazlar. Kanunlarda bulunan kurallara yeni bir şey eklemezler. Yaptıkları tek şey zaten mevcut kanun hükümlerini açıklamak, yorumlamak ve bunların nasıl uygulanacağını göstermekten ibarettir. Kısacası “genelge”, bir bakanın kendi personeline verdiği bir emirdir. Bakanı ve emrin muhatabı olan personel dışında kimseyi ilgilendirmez. Genelgelere vatandaşların hakları ve ödevleriyle ilgili bir hüküm konulamaz. Bu genelgelerin hukuka aykırı olmasının sebebi, bunların normlar hiyerarşisine dâhil olmamasıdır. Normlar hiyerarşisinde sadece “hukuk normları” bulunur. Bir hukuk normu ise icraî bir işlemdir; vatandaşlara hitap eder; vatandaşların hak ve ödevlerini etkiler; onlar üzerinde hukukî sonuç doğurur. Genelge ise icraî bir işlem değildir; vatandaşlara hitap etmez; vatandaşların hak ve ödevleri üzerinde bir sonuç doğurmaz. Anayasamızın 13’üncü maddesine göre, bir temel hak ve hürriyet, ancak kanunla sınırlanabilir”. (bkz)

Demek ki hukuk vatandaşa genelgeleri meşruiyet gerekçesi olarak gösteremez. Gelelim bahsedilen kanun maddelerine;

Umumi Hıfzıssıhha kanunu, 1593 sayılı (5) üçüncü maddesi 18 bendden mürekkeb olup, mahkeme hangi bendi olduğunu belirtmemiş, bunların bebeklerle alakalı olan sadece birinci bendi olup doğumun arttırılması (bu kelime 1965’de metinden çıkarılmış!), kolaylaştırılması ve ölümü azaltacak tedbirlerin alınmasıdır, topuk kanı ve ilgili hastalıklarla ile alakası yokdur.

Yüzelli birinci madde ise şöyledir; Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaleti küçük çocuk hıfzıssıhhası ve bunlarda görülen vefiyatın azaltılması için lazım gelen müesseseler açarak idare eder ve çocuk hıfzıssıhhası faydalarının halk arasında intişar ve tatbikını teshil edecek tedbirleri ittihaz eyler. Bu madde de bebeklerle, topuk kanı ve topuk kanında bakılan hastalıklarla alakalı değil!.

Sağlık Hizmetleri Temel Kanunun (3359 sayılı) üçüncü maddesi a’dan m’ye kadar bendleri olup, bunlardan sadece “l” bendi konuya dair olup şöyledir; “(Ek: 30/5/1997 - KHK - 572/24 md.) Engelli çocuk doğumlarının önlenmesi için, gebelik öncesi ve gebelik döneminde tıbbi ve eğitsel çalışmalar yapılır. Yeni doğan bebeklerin metabolizma hastalıkları için gerekli olan testlerden geçirilerek risk taşıyanların belirlenmesine ilişkin tedbirler alınır” (6). Bu madde “anne babanın rızası hilafına topuk kanı alınır “ anlamına gelmez çünkü, anayasanın 13. maddesi “Temel hak ve hürriyetler ancak kanun ile kısıtlanabilir” şeklindedir.

G. NÜFUS AZALMASI İLE ALAKASI

TÜİK’e göre 2006 yılında yıllık nüfus artış hızı %1.3 iken, bugün bu oran %0,5’e düşmüşdür. Doğurganlık hızı ise 2.1’den, 1.42’ye yani kendini yenilemesi için gereken 2.1’in çok altına inmiş, ortanca yaş ise 28’den 35’e, doğum yaşı 20-24’den 24-29’a yükselmişdir, yani nüfusumuz hızla yaşlanmaktadır. (bkz)

Sadece yirmi yılda bu kadar etkili depopulasyon sadece modern hayatla açıklanamaz, kanaatimce nüfus ve sağlık uygulamalarının YANLIŞ olduğunu göstermekdedir. Bu şartlarda ‘Güçlü Türkiye’ idealinden bahsetmek gittikçe güçleşmekdedir, bildiğim kadarı ile süper güç olabilmek için asgarî nüfus 200 milyon olmalıdır.

Nüfus azalması bilindiği gibi üç esas sebebe dayanır, kıtlık, salgın ve savaş.(bkz)

Yakın zamandaki sahte salgın (covid), Ebstein olayı ve yenidoğan çetesini sadece hatırlatmakla yetiniyorum.

Geç yaşta ilk doğumunu yapan annenin güncel invazif yenidoğan uygulamaları ile bebeğinin doğumdan hemen sonra hasta olması, aile yapılan gereksiz baskıların nüfusun azalmasına yol açtığı kanaatinde olduğumu üzülerek belirtmeliyim. Atatürk ne demişti; ‘Vatanın mesnedi evlatlarıdır. Nüfusumuzun kesreti istikbalin en büyük mübeşşiridir. Bu sebeple çok çocuklu aileler vatani görevini yapan muhterem vatandaşlardır’.

H. VEHİM VE FALLACY (HATA)

Konuya vakıf, açık fikirli herkesin hemen idrak edeceği gibi ‘masum bir işlem, yapılmaması tehlikelidir, teşhis konulamamasına sebep olabilir, bebek ve TOPLUM (1/10binde bir görüldüğünü hatırlatmalıyım) zararına olur’ denilmektedir.

Topuktan kan alarak tarama testinin değişken yanlış pozitif ve yanlış negatif oranları vardır, çünkü sonuçlar büyük ölçüde hangi bozuklukların dahil edildiğine, hangi eşik değerlerinin kullanıldığına, laboratuvar yöntemlerine, numunenin ne zaman toplandığına ve takibin ne kadar iyi yapıldığına bağlıdır. Özgüllük genellikle daha düşüktür, bu da daha yüksek oranda yanlış pozitif sonuç anlamına gelir.

Bir incelemede, birçok yenidoğan tarama testi için pozitif öngörü değeri (PPV) genellikle %1 ila %10 arasındadır. Bu, tüm pozitif taramaların yalnızca yaklaşık %1-10’unun gerçek pozitif sonuç verdiği (yani, çocukta gerçekten hastalık olduğu) anlamına gelir.

Yanlış pozitif oranı: Tespit edilen her gerçek vaka için düzinelerce sağlıklı bebeğin işaretlenmesi yaygındır; yani, ortama bağlı olarak, taranan tüm bebeklerin %5 ila %20’si veya daha fazlası arasında yanlış pozitif tarama sonucu verebilir.

“Her bebek hastalık açısından bilinmez bir risk altındadır” önermesi, dikkatli düşünülmediğinde gerçekten “her insan her zaman risk altındadır” gibi boş bir genellemeye dönüşür. Bu tür genellemeler bilimsel gerekçe değil, politik veya idarî kolaylık üretir.

Yani istatistikî olarak düşük ama sıfır olmayan bir risktir, ama “her bebek hastalık riski altındadır” şeklinde genellemek orantısız olur. Bilimde buna “population-level justification fallacy” denir, yani toplum düzeyindeki ortalama bir ihtimal, bireysel gerekçe olarak kullanılır, türkçesi safsata topluma gerekçe olarak sunulmuştur. “Population-level justification fallacy, bir toplumda gözlenen ortalama bir risk, oran veya faydayı, her birey için aynı derecede geçerliymiş gibi kabul etme hatasıdır. Yani: “Toplum düzeyinde faydalı olan bir uygulama, her birey için de faydalıdır. Bu da tıbbın tanıdan yönetime, toplum yönetimine dönüşmesi anlamına gelir. Michel Foucault’nun “biyopolitika” dediği tam olarak budur: Devlet, sağlığı koruma bahanesiyle bedenler üzerinde sürekli denetim kurar. Dolayısıyla “Risk” artık sağlık değil, itaat mekanizması olur.

Basit örnek, toplumda her 10.000 bebekten biri fenilketonüridir. O zaman denir ki: “Bu testi her bebeğe yapmalıyız, çünkü bu hastalık erken teşhis edilmezse ölümcüldür.” Ancak bu gerekçe birey düzeyine indirildiğinde şu olur: “Senin bebeğin de potansiyel olarak hasta”. Bu, mantıken olarak yanlış bir çıkarımdır. İstatistikte bu hata, ecological fallacy’ye benzer: Bir gruba ait veriden birey hakkında sonuç çıkarılmasıdır. “Population-level justification fallacy” ise bunun politik türevidir: Halk sağlığında, toplum faydasını gerekçe göstererek bireysel hakları sınırlamak. Bu, koruyucu tıp ile biyo-politik tıp arasındaki farkın temelidir.

Bu hata (fallacy) sürdürüldüğünde, toplum biyolojik istatistik birimine indirgenir: Artık birey değil, “risk faktörü” konuşulur. Bu durum, Foucault’nun “biyopolitika” dediği duruma denk düşer: Devlet, yaşamın kendisini yönetmeye başlar.

I. YENİDOĞANLARDA İNVAZİF UYGULAMALARIN ‘TRANSGENERATIONAL INHERITANCE’ ÜZERİNE TESİRİ

Bebeklerde çevresel faktörlere (İnvazif uygulamalar) bağlı genomik işlev bozukluğu, temel DNA dizisini değiştirmeden genlerin nasıl ifade edildiğini değiştiren epigenetik modifikasyonlar yoluyla meydana gelir. Fetal gelişim ve erken bebeklik döneminde genom hızlı bir programlamaya uğrar ve bu da kritik bir kırılganlık dönemi oluşturur. Çevresel stres faktörleri, "epimutasyonlara" neden olarak, ani gelişimsel sorunlara yol açabilir veya bebeğin biyolojisini yaşamın ilerleyen dönemlerinde kronik hastalıklara yatkın hale getirebilir (Skinner MK, Guerrero-Bosagna C. Environmental signals and transgenerational epigenetics Epigenomics. 2009 October ; 1(1): 111–117. doi:10.2217/epi.09.11.).

Nesiller arası kalıtım, özelliklerin, karakteristiklerin veya hastalık duyarlılıklarının, altta yatan DNA dizisinde herhangi bir değişiklik olmaksızın atalardan torunlara aktarılmasıdır. DNA'nın doğrudan kalıtımına dayanan klasik genetiğin aksine, bu fenomen öncelikle epigenetik tarafından yönlendiriliyor; yani hangi genlerin açılıp kapatılacağını belirleyen genom üzerindeki kimyasal etiketler ve modifikasyonlardır (Rothi H, Greer EL. From Correlation to Causation: The New Frontier of Transgenerational Epigenetic Inheritance Bioessays. 2023 January ; 45(1): e2200118. doi:10.1002/bies.202200118) .

J. NETİCE VE KANAAT

Gönderilen dosyadan anlaşıldığı kadarı ile davaya konu Fatih Sevinç (TC KN 62032279922) 23.8.2025 doğumlu olup, bugün itibarı ile on aylık bir erkek çocuğudur. Eldeki belgede çocuk ve ailesinin herhangi bir şikayeti, yatışı, tedavisi belirtilmediğine göre bir sağlık sorunu olmadığı düşünülebilir.

Çocuktan bir defa topuk kanı alındığı (doğumdan sonraki ilk birkaç gün içerisinde) belirtilmiş, sonucunda ise üç hastalığın olmadığı belirlenmiştir. Aile ikinci topuk kanı vermemesine ve tedbir kararının istinafına gerekçe olarak ilgili bakanlığın genelgesinde de mükerrer numune alınmasının gerekçesinin sunulmadığını belirtmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi de bunlara istinaden ailenin istinaf talebini kabul etmiştir.

Modern halk sağlığı politikalarının en sık yaptığı mantık hatalarından biri Population-level justification fallacy yani bir toplumda gözlenen ortalama bir risk, oran veya faydayı, her birey için aynı derecede geçerliymiş gibi kabul etme hatasıdır. Halk sağlığı idarecileri, toplum faydasını gerekçe göstererek bireysel hakları sınırlamaya çalışır. Aslında bu, koruyucu tıp değil biyo-politik tıp’dır.

Topuk kanı tarama uygulamasının bu şekilde irrite edici bir şekilde, icbar edilerek uygulanmasının bebek, aile, toplum ve devlet kurumlarına fayda değil zarar verdiği kanaatindeyim.

Takdir yüksek mahkemenizindir.

İkiz Kuleler’in kontrollü yıkımının 25. yılında, ABD’li neo-Nazi / beyaz milliyetçi Kevin Alfred Strom’dan türeyen şu söz yerinde olacaktır: “Size kimin hükmettiğini öğrenmek için yalnızca kimi eleştirme izniniz olmadığını öğrenin.” sözü ile başlamak istiyorum

11 Eylül’den sonra geçtiğimiz yirmi beş yılda, CHABAD örgütünün dünyadaki etkisi sadece büyümekle kalmadı, aynı zamanda yerleşti. “Bu, dünyada Yahudi maskesi kullanarak, antisemitizmi klakan yaparak dünya siyasetine tırmanan tek örgüttür.” Varlığı Amerikan siyasetini büyük ölçüde etkiledi. Rusya başkanı da CHABAD’ı dinliyor.

Bölgemizde yaşanan savaşların, darbelerin, darbe girişimlerinin, terörün ve yaratılan kaos ortamı ile değiştirilen rejimlerin hepsinin başlangıcı 11 Eylül’de kontrollü olarak yıkılan ikiz kulelerdir.   

İkiz kulelerin sahibi olan Larry Silverstein ise Netanyahu’nun arkadaşıdır.  

Zaten arkadaş olduğunu bilmiyorsanız, ikiz kulelerin yıkımı sonrası ortaya çıkan BOP veya Büyük İsrail Projesi (BİP) hakkında da yeterli bilgiye sahip değilsinizdir…

Bugün ana akım medya gücüyle, olmayan bir terör saldırısına maruz bırakıldığımıza inandıran; her biri 110 katlı olan ikiz binanın, yerçekiminin serbest düşme ivmesine yakın bir hızla, kendi ayak izine neredeyse simetrik bir şekilde 7 saniyeden kısa bir sürede çöktüğüne inandıran bir akılla karşı karşıyayız.

Her şey, Liman İdaresi’ne ait olan ikiz Kuleler’in Larry Silverstein’a satılması ile başladı.

Kısaca emlak kralı, New Yorklu milyarder Larry Silverstein aynı zamanda bir CHABAD Lubavitch’tir; İsrail cehenneminde “laik Siyonistlerle” savaşmak için de desteklenen Netanyahu ile “her Pazar telefonda görüştüğü” kişisel arkadaşıdır.

“ŞANSLI LARRY”, 14 MİLYON DOLAR KARŞILIĞINDA 4 MİLYAR 570 MİLYON DOLAR KAZANDI!

Larry Silverstein, İkiz Kuleler’in yıkılmadan yalnızca 48 gün önceki sahibidir. İkiz Kuleler, New Jersey Liman İdaresi’nin yıllardır yıkmak istediği ancak yapıların milyonlarca dolara mal olacak asbestle dolu olması nedeniyle yıkamadığı ucube bir yapıydı. Fakat ne olduysa, Ocak 2001’de Silverstein, Dünya Ticaret Merkezi kompleksini kiralamak ve satın almak için 3,2 milyar dolarlık bir teklifte bulundu. Silverstein’ın müzakereli teklifi, 11 Eylül’den 2 aydan kısa bir süre önce, 24 Temmuz 2001’de sonuçlandı. Liman İdaresi, İkiz Kuleler’i Larry Silverstein’a kiralamayı ve Silverstein’ın önümüzdeki 99 yıl boyunca 3,2 milyar dolarlık bir ödeme yapmayı kabul etmesini sağladı.

Kira sözleşmesi; Bir, İki, Dört ve Beşinci Dünya Ticaret Merkezi ile yaklaşık 425.000 metrekarelik alanı kapsıyordu. Silverstein, anlaşmayı güvence altına almak için kendi parasından sadece 14 milyon dolar harcadı.

Sözleşme, kiracı olarak Silverstein’a, yıkılması hlinde yapıları yeniden inşa etme hakkı ve yükümlülüğü veriyordu. Dünya Ticaret Merkezi binaları 1, 2, 4 ve 5’in sigorta poliçelerinin toplam değeri 3,55 milyar dolardı ve yaptırdığı sigorta poliçesi terör saldırılarına karşı korumayı da içeriyordu.

11 Eylül 2001 saldırılarının ardından Silverstein, iki ayrı uçak kazasının iki ayrı binaya çarpmasının iki ayrı olay olduğu gerekçesiyle, asıl tazminatın iki katı olan 7,1 milyar doları tahsil etmeye çalıştı.

ÖRGÜTLÜ TESADÜFLER ZİNCİRİ

Dünya’da bir eşi olmayan sözde terör saldırısı sonucunda Larry’e 14 milyon dolarlık yatırım karşılığında toplam 4,57 milyar dolar tazminat ödendi. Bir de adı “Şanslı Larry” olarak anılacak olan Silverstein’ın, 11 Eylül saldırılarının sabahı kahvaltı için İkiz Kuleler’de olması gerekirken karısının doktor randevusuna birlikte gitmesi konusunda ısrar etmesiyle kesin ölümden dönmesi de tesadüfler arasındaydı.

Yıkımdan sonra “sıfır noktasındaki kanıtlar yok edildi ve hurda metal olarak gönderildi.”

Gelelim İkiz Kuleler’in kontrollü yıkılmasındaki organizasyona:

CHABADİK SİYONİSTLER VE 11 EYLÜL GERÇEĞİ

“Şanslı Larry” 4,57 milyar dolar kazanırken asıl görünmeyen veya bu kulelerin yıkılmasına neden olan proje, CHABAD-Siyonist/Yahudilerin katılımıdır. Tabii ki hükümet desteği sayesinde, muhtemelen etkin zihin kontrolünün de devreye girmesi sonucu oluşan yüksek inandırıcılık, ABD’nin kendi yarattığı terörle savaşma masalında haklı görülmüştür. Aslında ABD hükümetine kabul ettirilen, CHABAD’ın ruhsal gururuydu. O gurur, Yahudi olmayan ruhların şeytani veya terörist, Yahudilerin ruhlarının ise kutsal olduğu ayrımıydı. Bu temel fark, CHABAD’ın mehdisi olarak kabul edilen Haham Menachem Mendel Schneerson’a göre, “Yahudilerin Yahudi olmayanları öldürmesini caiz kılıyordu.”

Yapılan araştırmalarda, 11 Eylül Operasyonu’na doğrudan veya dolaylı olarak dahil olan “CHABADikler” arasında eski Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz, Senatör Joseph Lieberman, eski Senatör Carl Levin, Ortodoks Yahudi haham ve eski Pentagon denetçisi Dov Zakheim ile Beyaz Saray’ın yer aldığı görüldü.

9/11 Operasyonu için CHABAD Lubavitch’li diğer Siyonist destekçiler ise Genelkurmay Başkanı Ari Fleischer, eski İç Güvenlik Bakanı Michael Chertoff, eski Beyaz Saray yetkilisi Joshua Bolten ve güçlü Yahudi milyarderler ağından oluştu.

İKİZ KULELERİN KONTROLLÜ YIKIMINDA YER ALANLAR SIRASIYLA ŞÖYLE:

1-Dünya Ticaret Merkezi’nin çoğunun sahibi Larry Silverstein.

2-Goldman Sachs kartelinden Frank Lowy ve Westfield America’nın sahibi Ronald Lauder, (Parfüm şirketi Estée Lauder'den Milyarder CHABAD Lubavitcher Ronald Lauder, New York Eyaleti Özelleştirme Araştırma Konseyi'nde bulunmasaydı ve WTC'nin özelleştirilmesi için lobi yapmasaydı bunların hiçbiri gerçekleşemezdi.)

Fotoğraf: Rusya Devlet Başkanı, Dünya Yahudi Kongresi Başkanı Siyonist- Chabad Örgütünün sponsorlarından Ronald Lauder, CHABAD’ın Rusya Baş Hahamı Berel Lazar ve CHABAD’ın Rusya Yahudi Cemaatleri Federasyonu Başkanı Alexander Boroda.

3-Lewis Eisenberg; Goldman Sachs ve 11 Eylül saldırıları sırasında New York Liman Otoritesi eski başkanı. (Liman İdaresi yönetim kurulu üyelerinin çoğu Yahudi/Siyonistti.)

4-Merhum Peter “Zvi” Malkin; eski İsrail istihbarat subayı, güvenlik danışmanı ve Atwell Security ile Liman Otoritesi arasındaki aracı,

5-Liman Otoritesi müdürü Stephen Berger,

6-Stanley Brezenoff,

7-Maurice “Hank” Greenberg, AIG CEO’su,

8-Kroll Inc.’den Jules Kroll,

9-MOSSAD ajanı Shaul Eisenberg,

10-1996’dan 2000’e kadar New York Belediye Başkanı Giuliani’nin Acil Durum Yönetim Ofisini (OEM; WTC Binası 7’de bulunan OEM) yöneten Kroll Inc.’in eski genel müdürü Jerome M. Hauer.

11-Yıkılan WTC’den 230.000 ton çeliği çıkaran ve Asya’ya sevk eden Hugo Neu Schnitzer Company’nin CEO’su Robert Kelman’dir.

12-Giuliani Partners Consulting Company’de fiziksel kanıtların üstünün örtülmesi ve yok edilmesinde önemli roller oynayan kişiler. Bunlar arasında 11 Eylül soruşturmasından sorumlu FBI müfettişi Pasquale J. D’Amuro ve önemli çelik delillerin New Jersey’deki Siyonistler tarafından işletilen hurdalıklara gönderilerek kaldırılmasını ve imha edilmesini denetleyen “Yahudi şövalyesi” Richard Sheirer yer alıyor,

13-Suç mahalline yakın çok sayıda İsrail ajanı ve müstakbel İsrail Başbakanı Ehud Olmert vardı.

14-Eski İsrail askeri subayı ve Comverse Technology’nin CEO’su da işin içindeydi. (ki çoğunluğu Yahudi olan 4000 çalışanını 11 Eylül’de WTC kompleksinde çalışmamaları konusunda önceden uyaran İsrail yazılım şirketi Odigo’yu devraldı),

15-Genelkurmay Başkanı General Richard Bowman Myers olmadan olmazdı..

Ayrıca, “Siyonist atamalar, saldırıların hemen ardından ortaya çıkan 11 Eylül panelleri, komisyonları ve komitelerinin her tarafına dağıldı…” 11 Eylül planının kurumsal/Siyonist destekçileri arasında açıkça Başkan Yardımcısı Dick Cheney de vardı.

(Paul) Wolfowitz ve (neo-muhafazakar/Yahudi) meslektaşları; korporatist, Siyonist, CHABAD Lubavitch ve diğer son derece etkili Zio-muhafazakar tabanlı düşünce kuruluşlarını savaş için güçlü bir güç haline getirmeyi başardılar. Diğer bir etken de Wolfowitz Doktrini, (İsrail) “net kırılma” ve Zio-Con fethinin planını geleceğe iyi tanımlayan Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi’nin (PNAC) “Amerika’nın Savunmasını Yeniden İnşa Etme”sinin arkasında yatıyordu. Paul Wolfowitz, 9/11 saldırılarının oluşumunda önemli bir rol oynadı… Siyonistler, ABD’yi bir vekil savaş makinesi olarak kullandılar. Ve bu yolla da Saddam Hüseyin’i devirerek ülkesindeki petrol rezervlerine hakim oldular.

CHABAD Lubavitch örgütü, 11 Eylül’ü ve Irak’ın işgalini uzun zaman önce kehanette bulunulmuş uzun bir efsanevi savaş olarak gördü. Hatta örgütün dergisi Emes News’de şu ifadelere yer verdi: “Basın böyle bir hareketi öngörmezken ve ABD Dışişleri Bakanlığı Irak’a yönelik herhangi bir saldırı planını reddederken, Lubavitcher Rebbe’yi bilenler çok iyi biliyorlar ki Amerika Basra’ya [Irak’ta bir şehir] savaş açacağını söylediğinde, dünyada hiçbir şey böyle bir olayın gelmesini engelleyemez.”

Evet, planlı öngörüyü kehanet olarak pazarlayanlar bugün 11 Eylül ile başlattıkları Irak işgalini Gazze ile devam ettiriyorlar.

HEP BİR DEĞİL; İKİ-ÜÇ-BEŞ-ON-YÜZ ADIM ÖNDELER!!!

11 Eylül saldırılarının sorumlularının kim olduğunu bulmak, 11 Eylül gerçeği hareketi içindeki mevcut dezenformasyon ve yönetilen algıların da kanıtladığı gibi, her zaman bir adım önde olacakları için imkansız bir iştir.

Son olarak şunu kesin olarak söyleyebilirim ki İkiz Kuleler’i yıkanlar Gazze’de, Suriye’de, İran’da ve Türkiye’de yine iş başında…

Kaynak ; 5gvirusnews arşivi…

1-Uluslararası Yapay Zekâ Kontrol ve Koordinasyon Ajansı (ICCAA1) kurulmalıdır.

2-“Yapay Zekâ” araştırmalarında şeffaflık ve denetlenebilirlik sağlanmalı ve askeri amaçla kullanımı kesinlikle çok sert bir şekilde yasaklanmalıdır.

3-Milli Yapay Zekâ Stratejileri belirlenmeli,

-Yapay Zekâ Bakanlığı,

-Yapay Zekâ Üniversitesi ve

-Millî Yapay Zekâ Enstitüsü Kurulmalıdır.

UBP ESKİ GİRNE KADIN KOLLARI BAŞKANI FATMA ÜNAL JUJU'NUN DA YARGILANDIĞI SAHTE DİPLOMA DAVASINDA, JUJU'YA VE DAHA BİRÇOK KİŞİYE SAHTE DİPLOMAYI VERDİĞİ İDDİA EDİLEN VE BU NEDENLE 15 YIL HAPİS CEZASINA ÇARPTIRILAN KSTÜ DİREKTÖRÜ VE HİSSEDARI SERDAL GÜNDÜZ'E, AYNI TARİHLERDE HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİ'NDE 5 PARSEL ARAZİ VERİLDİĞİ ORTAYA ÇIKTI.

SERDAL GÜNDÜZ, (MAHKEMEDE VERDİĞİ İFADEYE GÖRE), EYLÜL 2021'DE ZİYA ÖZTÜRKLER VASITASIYLA FATMA ÜNAL JUJU İLE GİRNE'DE BULUŞTU. ARDINDAN SAHTE DİPLOMA ALMAK İÇİN 9 EYLÜL 2021'DE KSTÜ'YE KAYDINI YAPTIRDI.

SAHTE DİPLOMA İŞLEMLERİ SÜRERKEN, SERDAL GÜNDÜZ, 8 MART 2022'DE, MŞ 23121 SİCİL KAYIT NO'LU, "SERDAL GÜNDÜZ TRADİNG LTD" ADIYLA BİR ŞİRKET KURDU. DAHA SONRA BU ŞİRKETE HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİ'NDE 5 PARSEL ARSA VERİLDİ.

HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİNDE 2022 YILI ARAZİ DAĞITIMINI GÖSTEREN BELGEYİ EKTE YAYINLADIM. SONRAKİ YILLARDA 150-200 BİN STERLİN HAVA PARASI KARŞILIĞI DEVİRLERLE BU TABLO DEĞİŞTİ..

SERDAL GÜNDÜZ, MAHKEME İFADESİNE GÖRE, JUJU'NUN SAHTE DİPLOMA SÜRECİNİN HIZLANDIRILMASI İÇİN EYLÜL 2022'DE, ÜNİVERSİTE PERSONELİNE TALİMAT VERDİ.

BU ARADA İLGİNÇ BİR GELİŞME YAŞANDI. TALİMATTAN 2 AY SONRA, SERDAL GÜNDÜZ'ÜN ADINI GİZLEMEK AMACIYLA, ŞİRKETİN ADINDAN "SERDAL GÜNDÜZ" İSMİ ÇIKARILDI. NİTEKİM, 14 KASIM 2022'DE BAŞBAKAN ÜNAL ÜSTEL BAŞKANLIĞINDA TOPLANAN BAKANLAR KURULU " SERDAL GÜNDÜZ TRADING LTD'İN ADININ " AİMTECH İNVESTMENT LTD" OLARAK DEĞİŞTİRİLMESİNİ ONAYLADI. (BAKINIZ BELGE 2 BAKANLAR KURULU KARARI)

BU ARADA ÖNEMLİ BİR GELİŞNE YAŞANDI. SAHTE DİPLOMA OLAYININ ŞUBAT 2024'DE PATLAMASINDAN VE OLAY HER GÜN MEDYADA YER ALMASINDAN SONRA PANİĞE KAPILAN İLGİLİ SİYASİLER, 2022'DE VERİLEN 5 PARSEL ARAZİYİ, 19 MART 2024'DE ALEL ACELE GERİ ALDI.

MALİ POLİS, BAŞSAVCILIK VE MAHKEMENİN BU DURUMDA ŞU SORULARIN YANITLARINI ORTAYA ÇIKARMASI VE SERDAL GÜNDÜZ'ÜN BU KONUDA DA İFADESİNİ ALMASI GEREKİYOR:

1- BİR ÜNİVERSİTE YETKİLİSİ OLAN SERDAL GÜNDÜZ'E HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİNDE NİYE VE NE KARŞILIĞI 5 PARSEL ARSA VERİLDİ? ÜZERİNE YATIRIM YAPILMAYAN BU ARSALAR SAHTE DİPLOMANIN KARŞILIĞI MIYDI? (BİLİNDİĞİ GİBİ SAHTE DİPLOMA KARŞILIĞI SERDAL GÜNDÜZ'ÜN ÖZEL YAKINLIĞI OLAN BİR BAYANA, EŞİNE VE ÇOCUĞUNA DA VATANDAŞLIK VERİLDİĞİ MAHKEMEDE AÇIKLANDI)

2- YATIRIMCILARA VERİLMESİ GEREKEN DEVLETE AİT SANAYİ ARSALARI, İSTENEN KİŞİLERE SAHTE DİPLOMA VERİLMESİ İÇİN, PEŞKEŞ Mİ ÇEKİLDİ?

Bazı hikayeler vardır; tek tek bakıldığında birbirinden bağımsız görünen olaylar, tarihler yan yana konulduğunda bambaşka bir tabloyu ortaya çıkarır.

Serdal Gündüz ve Fatma Ünal Juju'nun sahte diploma hikayesi de bunlardan biridir.

Aylar önce çok güvendiğim bir kaynaktan bana HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİ'ndeki parsellerin kimlere verildiğini gösteren bir harita ulaştırıldı.

BELGE 1-2'de göreceğiniz haritayı incelediğimde, bazı kişilere 3, bazılarına 5-6 ve aynı soyadını taşıyan bir aileye 10 civarında parsel verildiğini gördüm.

Ne ki beni asıl şok eden olay, "SERDAL GÜNDÜZ TRADİNG LTD" adlı bir şirkete 5 parsel yatırım arazisini verildiğini görmem oldu.

Serdal Gündüz, Başbakan Ünal Üstel'in kıymetlisi Fatma Ünal Juju'ya ve daha birçok kişiye sahte diploma veren KSTÜ'nun direktörü ve hissedarıydı.

Kendi adıyla anılan bir şirket kurması ve HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİ'nde bu şirkete 5 parsel yatırım arazisi alması tuhaftı!!!

O nedenle emin olmak istedim ve bölgeye gittim, diğer yatırımcılarla konuştum, teyit etmeye çalıştım.

Tümü olayı doğruladılar ancak o parsellere Serdal Gündüz tarafından yatırım yapılmadığını belirttiler

Yaptığım araştırmada, Fatma Ünal Juju'nun sahte diploma için okula kayıt yaptırdığı tarih ve diploma hazırlık süreci ile Serdal Gündüz'e Haspolat Kirli Sanayi Bölgesi"nden arazi verilmesi tarihlerinin örtüştüğünü gördüm.

Bu arada "SERDAL GÜNDÜZ TRADING LTD." adının da, kasım 2022'de BAKANLAR KURULU KARARI İLE " AİMTEACH TRADİNG LTD." olarak değiştirildiğini ve Serdal Gündüz adının çıkarıldığını tespit ettim.

Herhalde "Serdal Gündüz" adı, kamuoyu tarafından çok iyi bilindiği için, dikkat çekmemek istenmiş olabilir.

Şimdi kronolojik olarak sıraladığım şu gelişmelere bakıp bağlantı kurabilirsiniz:

KRONOLOJİNİN GÖSTERDİĞİ!

1- 2016'DA VATANDAŞLIK:

Serdal Gündüz'ün KKTC vatandaşlığı Bakanlar Kurulu kararıyla onaylandı.

2- Eylül 2021'DE JUJU İLE TANIŞMA

Serdal Gündüz, Fatma Ünal'la ( JUJU), Eylül 2021'de eski İçişleri Bakanı Ziya Öztürkler aracılığıyla tanıştı. Mahkeme tanıklığına göre, Ziya Öztürkler, Serdal Gündüz'den, Fatma Ünal Juju'yu üniversiteye tam burslu olarak yüksek lisansa kaydetmesini , onun UBP içinde çok güçlü olduğunu söyledi. (Serdal Gündüz, 26 Ocak 2026'daki duruşmada Öztürkler'in, Juju'nun mezuniyetinin hızlandırılması için kendisine baskı yaptığını anlattı.)

3- 9 Eylül 2021'DE KAYIT:

Fatma Ünal Juju'nun, KSTÜ "Eğitim Yönetimi ve Denetimi tezli yüksek lisans programı"na kaydı yapıldı.

4- 8 Mart 2022'DE ŞİRKET KURULDU:

Kayıttan 6 ay sonra, 8 mart 2022'de, " SERDAL GÜNDÜZ TRADİNG LTD" kuruldu. Şirket, MŞ 23121 sicil numarasıyla Şirketler Mukayitliğine kaydedildi.

5- 2022'DE 5 PARSEL VERİLDİ

"SERDAL GÜNDÜZ TRADİNG LTD"e HASPOLAT KİRLİ SANAYİ BÖLGESİNDE 5 PARSEL YATIRIM ARAZİSİ VERİLDİ

6- KIZ ARKADAŞINA VATANDAŞLIK

Serdal Gündüz mahkemede yaptığı itirafta, Juju'ya verdiği sahte diploma karşılığında onun da 1-2 gün içinde, yabancı uyruklu kız arkadaşını, eşini ve çocuğunu KKTC vatandaşı yaptırdığını, karar resmi gazetede yayınlanmadan kendisine gönderdiğini açıkladı.

7- 22 Eylül 2022 MEZUNİYETİ HIZLANDIRMA:

Serdal Gündüz mahkemede, Ziya Öztürkler ve Fatma Ünal Juju'nun basjısı ile mezuniyet işlemlerinin hızlandırılması ve diplomasının basılması yönünde talimat verdiğini ileri sürdü.

8- 28 Eylül 2022 DİPLOMA BASILIYOR

Mahkemedeki tanıklığına göre, Ziya Öztürkler saat 10.52'de Serdal Gündüz'ü aradı ve diplomanın bir an önce basılmasını istedi. Ardından Fatma Ünal Juju, Serdal Gündüz'e mesaj gönderdi ve diplomanın basılıp basılmadığını sordu. Gündüz de çalışanına, Fatma Ünal'ın diplomasının basılıp basılmadığını soran mesaj gönderdi ( Polis tanığı Bilger Koral'ın Şubat 2026'daki şahadetindeki ifşaatı)

9- 14 Kasım 2022'DE İSİM DEĞİŞİKLİĞİ

Bunlar olurken 2 ay sonra, Kasım 2022'de, Ünal Üstel başkanlığında toplanan Bakanlar Kurulu,

" Ü(K-I) 1452-2022" sayılı kararı alarak

"Serdal Gündüz Trading Limited" olan şirket adının " Aimtech Industries Limited" olarak değiştirilmesini onayladı.

10- VERGİ DURUMU

Vergi Dairesi'nin yayımladığı kurumlar vergisi listelerinde, "Aimtech Industries Ltd. – sicil/vergi no: 761039176 olarak yer alıyor. Şirket

2022'de 28.296,55 TL

2023'te de 45.943,10 TL

2024'te ise 84.003,42 TL, zarar beyan ederek hiç kurumlar vergisi ödemedi.

11- 7 Şubat 2024 TUTUKLAMA:

Serdal Gündüz sahte diploma hazırladığı gerekçesiyle tutuklandı

12- 5 Mart 2024: HAPİSLİK

Serdal Gündüz, kaçma şüphesi gerekçesiyle, tutuklu yargılanmak üzere Merkezi Cezaevi'ne gönderildi.

13- 19 MART 2024: ARSALAR GERİ ALINDI

Bu gelişmeler üzerine, olası bir skandalı önlemek için derhal harekete geçildi ve 2022'de Serdal Gündüz'e verilen 5 parsel arazi, onun tutuklanmasından 2 hafta sonra, yani 19 Mart 2024'de geri alındı.

14- 6 Kasım 2025: CEZA VERİLDİ

Sonuçta, Serdal Gündüz, KSTÜ davasında 15 yıl hapis cezasına mahkûm edildi. Mahkeme kararında üniversite kaynaklarıyla kız arkadaşına Range Rover alınması ve sahte diplomalarla ilgili bulgular da yer aldı.

BU REZİLLİK MİLLİYETÇİ SÖYLEMLE ÖRTÜLEMEZ

Görüldüğü gibi herşey ortada.

Kokuşmuşluk, çürümüşlük, rezillik gözler önünde.

Devletin imkânlarını, üniversite diplomalarını vatandaşlığını ve kamu arazilerini, kıymetlilerine, rüşvet verene, aday yaptıklarına peşkeş çekmek kadar aşağılık, rezil ve suç teşkil eden bir davranış olabilir mi?

Bir Başbakan, bir Meclis Başkanı bu rezillikler mahkemede ifşa edildikten sonra 1 dakika bile o makamlarda oturabilir mi?

Dokunulmazlık zırhı arkasına saklanarak ifade bile vermemeleri kabul edilebilir mi?

Bu rezilliklere " milliyetçilik adına" göz yumulabilir mi?

Devletimizin itibarını iki paralık eden bu rezilliklerin sorumlularının bir an önce yargılanmaları gerekmez mi?

Kıbrıs Türk Halkı, niye bu rüşvetçilere, liyakatsizlere, peşkeşçilere mahkum olsun?

Bazı ölümler gürültülüdür. Sirenler duyulur. İnsanlar koşar. Haberler yapılır. Birileri hesap sorar, birileri yas tutar.

Bazı ölümler ise sessizdir.

O kadar sessizdir ki bir insanın öldüğünü anlamak için günlerin, bazen daha uzun zamanların geçmesi gerekir.

Japonların bunun için kullandığı ürpertici bir kelime var: Kodokushi.

En yalın anlamıyla “yalnız ölüm”.

Bir insanın evinde, yanında hiç kimse olmadan ölmesi ve ölümünün ancak bir süre sonra fark edilmesi... Fakat Kodokushi aslında ölümden çok hayat hakkında konuşmaktadır.

Çünkü asıl soru şudur:

Bir insan nasıl olur da milyonların yaşadığı bir şehirde; yüzlerce insanın geçtiği bir sokakta; her katında kapı kapıya en az iki hanenin yaşadığı, modern hayatın çok katlı, yüksek güvenlikli, dış cephesi en iyi malzemelerle mantolanmış apartmanlarından birinde; binlerce dijital bağlantının tam ortasında, yokluğu günlerce fark edilmeyecek kadar yalnızlaşabilir?

Binalarımızı soğuktan, sıcaktan ve dış dünyanın gürültüsünden korumak için kat kat yalıttık. Duvarlarımız kalınlaştı, kapılarımız güçlendi, güvenlik sistemlerimiz gelişti. Fakat farkına varmadan insanı da insandan yalıttık.

Belki modern şehrin en büyük ironisi tam burada saklıdır:

Apartmanlarımızın mantolamasını kusursuzlaştırırken, komşuluklarımızın ısısını kaybettik. Belki çağımızın en ağır fakat en görünmez şiddet biçimlerinden biri tam burada başlıyor:

Sessiz şiddet.

Kimsenin kimseye vurmadığı, bağırmadığı, tehdit etmediği; fakat insanların birbirlerinin hayatından yavaş yavaş çekildiği bir şiddet.

Kapıların kapanmasıyla başlayan...

Telefonların daha az çalmasıyla devam eden...

“Bir ara görüşürüz”lerin hiçbir zaman gerçekleşmemesiyle büyüyen...

Ve sonunda bir insanın varlığıyla yokluğu arasındaki farkın toplum tarafından hissedilemez hâle gelmesiyle tamamlanan bir şiddet.

Yalnızlık Değil, Kimsesizleşmek

Yalnızlık ile tek başına kalmak aynı şey değildir. İnsan bazen tek başına kaldığında kendisini bulur. Düşünür, okur, üretir, iç dünyasına döner. Felsefenin, sanatın, şiirin ve tefekkürün önemli bir bölümü böylesi bir yalnızlıktan doğmuştur.

Sorun yalnız kalabilmek değil, kimsesizleşmektir. Çünkü kimsesizlik, çevrenizde insanların bulunmaması değildir yalnızca.

Birinin sizi merak etmemesidir. Sesinizin bir başkasının dünyasında karşılığının kalmamasıdır. Bir sabah perdelerinizi açmadığınızda bunu fark edecek kimsenin bulunmamasıdır. Üç gündür telefonunuza cevap vermediğinizde kapınızı çalacak bir elin olmamasıdır.

Ve belki bundan da ağır olanı:

Bir süre sonra sizin de kimsenin kapısını çalmamaya alışmanızdır.

İşte o noktada yalnızlık kişisel bir duygu olmaktan çıkar, toplumsal bir meseleye dönüşür.

Geleceğin Dipsiz Çukuru

Geleceği konuşurken yapay zekâyı, iklim krizini, savaşları, enerji kaynaklarını, ekonomiyi ve teknolojiyi tartışıyoruz.

Fakat insanlığın önünde sessizce büyüyen başka bir çukur var:

Yalnızlık!

Üstelik bu çukur gürültü çıkarmıyor.

Sessizlikle büyüyor.

Modern insan giderek daha bağımsız olmak istiyor:

Kimseye muhtaç olmamak...

Kimseye hesap vermemek...

Kimsenin yükünü taşımamak...

Kimsenin kendi hayatına müdahale etmesine izin vermemek...

Bunların belirli ölçülerde özgürlüğün kazanımları olduğu açıktır.

Fakat modernitenin trajedisi başka yerde ortaya çıkıyor: Bağımsızlık ile bağsızlığı birbirine karıştırmaya başladık.

Özgürleşmek isterken birbirimizden kurtulmaya çalışıyoruz.

Oysa bazı bağlar insanı esir ederken bazı bağlar insanı hayatta tutar.

Bir annenin telefonu...

Bir dostun “Neredesin?” diye sorması...

Komşunun kapıyı çalması...

Bir sofrada size ayrılmış sandalye...

Birinin sizi beklemesi...

Bunların hiçbirisi teknolojik gelişme değildir.

Fakat belki medeniyet dediğimiz şey tam olarak bunların toplamıdır.

“Kimseye Muhtaç Değilim” Yanılgısı

Çağımız bize yalnız yaşamayı öğretmekle kalmadı; başkasına ihtiyaç duymamayı da bir başarı göstergesine dönüştürdü.

“Kendi ayaklarının üzerinde dur.”

“Kimseye muhtaç olma.”

“Kendi problemini kendin çöz.”

“Kimseye yük olma.”

“Güçlü ol.”

İlk bakışta makul görünen bu cümlelerin arkasında fark edilmeden büyüyen başka bir insan tasavvuru var: İdeal insan, kimseye ihtiyaç duymayan insandır.

Oysa böyle bir insan hiçbir zaman var olmadı.

Doğduğumuz anda bir başkasının kucağına muhtacız.

Konuşmayı başkalarından öğreniyoruz.

Bilgimizi önceki kuşaklardan alıyoruz.

Hastalandığımızda bir başkasının bakımına ihtiyaç duyuyoruz.

Yaşlandığımızda yeniden başkalarının merhametine yaklaşıyoruz.

Ve öldüğümüzde bedenimizi dahi başkaları kaldırıyor!

İnsan hayatının başlangıcı da sonu da başka insanların ellerindedir.

Buna rağmen hayatın ortasında kendimize tuhaf bir masal anlatıyoruz:

“Ben kimseye muhtaç değilim.”

Oysa ihtiyaç duymak kusur değildir.

İhtiyaç duymak, insan olmanın şartlarından biridir.

Fârâbî'nin Şehrinden Kodokushi'nin Şehrine

Tam burada Fârâbî'yi yeniden okumak gerekir.

Fârâbî'nin erdemli şehir düşüncesinde insan, kemale ve mutluluğa bütünüyle tek başına ulaşabilecek bir varlık değildir. İnsan diğer insanlara muhtaçtır; yardımlaşma, yalnız ekonomik değil, insanın varoluşuna ilişkin bir zorunluluktur.

Şimdi bu düşünceyi bugünün metropollerine taşıyalım.

Milyonlarca insan yan yana yaşıyor.

Fakat yan yana yaşamak birlikte yaşamak anlamına gelmiyor.

Aynı asansöre biniyoruz fakat birbirimizin adını bilmiyoruz.

Aynı koridordan geçiyoruz fakat hangi kapının arkasında hasta bir yaşlı bulunduğunu bilmiyoruz.

Aynı apartmanın mesaj grubunda yüzlerce mesaj yazıyoruz fakat üç gündür görünmeyen komşumuzu merak etmiyoruz.

Belki geleceğin şehirlerini gökdelenlerinin yüksekliğiyle değil, şu soruyla ölçmeliyiz:

Bir insan ortadan kaybolduğunda şehir onu ne kadar sürede fark ediyor?

Belki medeniyet için bundan daha sarsıcı bir ölçü yoktur.

İbn Haldun: Bir Ekmek Bile Tek Başına Üretilemez

İbn Haldun insan topluluklarını açıklarken insanın tek başına hayatını sürdüremeyeceği gerçeğinden hareket eder.

Bir insanın yiyeceği ekmek bile yalnız başına üretilemez.

Birisi tohumu yetiştirir.

Birisi toprağı işler.

Birisi ürünü taşır.

Birisi öğütür.

Birisi hamuru yoğurur.

Birisi fırını yakar.

Sofradaki küçücük bir ekmek parçasının arkasında bile görünmeyen bir insan zinciri vardır.

Öyleyse “Ben kimseye muhtaç değilim” cümlesi yalnız psikolojik değil, sosyolojik olarak da büyük bir yanılsamadır.

Hepimiz birbirimizin görünmeyen emeğinin üzerinde yaşıyoruz.

Medeniyet, ihtiyaçlarımızı birbirimizin varlığıyla tamamlayabilme sanatıdır.

Fakat modern şehir bu karşılıklılığı görünmez hâle getirdi.

Ekmeği görüyoruz; çiftçiyi görmüyoruz.

Siparişi görüyoruz; onu taşıyan insanı görmüyoruz.

Yaşlıyı apartmanda görüyoruz; hikâyesini bilmiyoruz.

İnsanları giderek varlıklarıyla değil, işlevleriyle tanıyoruz.

Böylece toplum yavaş yavaş bir insanlar topluluğundan hizmetler ağına dönüşüyor.

Gözetim Arttı, Gözetme Azaldı

Eskiden komşu, gündelik hayatın sessiz tanığıydı.

Sabah perdenizin açıldığını görürdü.

Akşam ışığınızın yanmadığını fark ederdi.

Hastaysanız kapınızı çalardı.

Bugün güvenlikli sitelerde yaşıyoruz.

Kameralarımız var.

Dijital kilitlerimiz var.

Akıllı kapılarımız var.

Görüntülü diafonlarımız var.

Fakat bazen bizi gerçekten gören kimse yok.

Çağımızın ironisi belki de tek cümleye sığmaktadır:

Gözetim arttı, gözetme azaldı.

Her yerde kamera var fakat birbirimize daha az bakıyoruz.

Telefonumuz nerede olduğumuzu biliyor.

Algoritma hangi müziği sevdiğimizi biliyor.

Banka ne satın aldığımızı biliyor.

Sosyal medya hangi insanlarla ilgilendiğimizi biliyor.

Fakat yan dairede yaşayan insan üç gündür evimizden çıkmadığımızı bilmiyor.

Hakkımızda giderek daha fazla veri üretilirken bizi gerçekten tanıyan insanların sayısı azalabiliyor.

Binlerce Takipçi, Çalınmayan Bir Kapı

Bir insanın binlerce takipçisi olabilir.

Her sabah yüzlerce kişinin hayatını görebilir.

Onlarca mesaj grubunda bulunabilir.

Fotoğrafı yüzlerce kez beğenilebilir.

Fakat hastalandığında kapısını çalacak bir insanı olmayabilir.

“Çevrim içi” olmak ile birinin hayatında bulunmak aynı şey değildir.

Bir kalp emojisi, omuza konulan el değildir.

Bir “geçmiş olsun” mesajı, kapının çalınması değildir.

Bir takipçi, dost değildir.

Bir bildirim, hatırlanmak değildir.

Ve algoritma sizi her gün hatırlasa bile bu, bir insanın sizi merak ettiği anlamına gelmez.

Seçtiğimiz Yalnızlıkla Yüzleşmek

Fakat bütün suçu teknolojiye, şehre veya modern hayata yüklemek kolaycılık olur.

Daha rahatsız edici bir soruyla yüzleşmeliyiz:

Yalnızlığın bir bölümünü biz mi inşa ediyoruz?

Dostluk istiyoruz ama dostluğun zamanını vermek istemiyoruz.

Aile istiyoruz ama tahammül etmek istemiyoruz.

Sevilmek istiyoruz ama bir başkasının yükünü taşımak istemiyoruz.

Anlaşılmak istiyoruz ama dinlemeye sabrımız azalıyor.

Hatırlanmak istiyoruz ama aramıyoruz.

Dayanışma istiyoruz ama hayatımızın sınırlarına kimsenin dokunmasını istemiyoruz.

Sonra soruyoruz: Neden bu kadar yalnızız?

Belki yüzleşmekten kaçtığımız hakikat şudur: Geleceğin dipsiz çukuruna yalnızca itilmedik; bazı taşlarını kendi ellerimizle döşedik.

Yalnızlık Bir Günde Başlamaz

Kodokushi'nin en ürpertici tarafı ölüm değildir.

Çünkü ölüm son sahnedir.

Hikâye çok daha önce başlamıştır.

Belki yıllar önce bir telefon görüşmesi yapılmamıştır.

Bir dostluk ihmal edilmiştir.

Bir aile bağı gurura yenilmiştir.

Bir insan “rahatsız etmeyeyim” diyerek geri çekilmiştir.

Diğeri “nasıl olsa arar” diye beklemiştir.

Hayatın küçük ihmalleri zamanla büyük sessizliklere dönüşmüştür.

Yalnızlık çoğu zaman dramatik biçimde gelmez.

Milim milim gelir.

Önce sofradan bir sandalye eksilir.

Sonra telefon rehberinden bir isim.

Sonra bayramlarda arayan biri.

Sonra “Nasılsın?” diyen biri.

Ve sonunda insan kendi sessizliğine alışır.

Belki en tehlikeli aşama budur:

Yalnızlığın artık yalnızlık gibi hissedilmemesi.

Sessiz Şiddetin Faili Kim?

Peki bu şiddetin faili kimdir?

Devlet mi?

Şehir mi?

Ekonomik düzen mi?

Teknoloji mi?

Aile mi?

Birey mi?

Belki hepsi biraz.

Belki hiçbirisi tek başına değil.

Çünkü sessiz şiddetin en korkutucu tarafı çoğu zaman belirgin bir failinin bulunmamasıdır.

Kimse o insanın yalnız kalmasını istememiştir.

Kimse bilinçli biçimde onu terk etmemiştir.

Herkes yalnızca biraz meşguldür.

Birinin işi vardır.

Birinin toplantısı.

Birinin çocuğu.

Birinin kariyeri.

Birinin kendi problemi.

Herkesin son derece haklı gerekçeleri vardır.

Fakat bütün bu haklı gerekçelerin toplamından bazen korkunç bir sonuç çıkar:

Kimsesizlik.

Modern toplumun ahlaki açmazı belki burada başlıyor: Bireysel olarak kimsenin suçlu olmadığı bir dünyada, toplumsal olarak hepimiz sorumlu olabilir miyiz?

Spinoza: Bazı İnsanlar Bizi Hayata Çoğaltır

Baruch Spinoza insanı dünyadan kopuk, kapalı bir ada olarak düşünmez. İnsan karşılaşmalar içerisinde yaşar; bazı karşılaşmalar var olma ve eyleme kudretimizi artırırken bazıları azaltır.

Bunu bugünün yalnızlığına taşıdığımızda derin bir sonuç ortaya çıkar: Bazı insanlar bizi hayata çoğaltır.

Bir dostla yapılan yarım saatlik konuşma...

Bir öğretmenin öğrencisine söylediği tek cümle...

Bir çocuğun yaşlı bir insanın elini tutması...

Bir komşunun kapıyı çalması...

Birinin hiçbir sebep yokken “Seni düşündüm” demesi...

Bunların ekonomik değeri hesaplanamaz.

Gayrisafi millî hasılada karşılığı yoktur.

Borsada fiyatı yoktur.

Verimlilik tablolarında görünmezler.

Fakat insan hayatının gerçek sermayesi belki tam olarak bunlardır:

Karşılaşmalar.

Çünkü bazı insanlar yanımızdan geçer.

Bazıları ise varlığımızı artırır.

Yalnızlığın Yeni Ahlakı

Belki bundan sonra ahlakı yalnızca “kötülük yapmamak” üzerinden konuşmamalıyız.

Kimseyi öldürmedim.

Kimseyi dolandırmadım.

Kimsenin hakkını yemedim.

Kimseye zarar vermedim.

Elbette bunların hepsi önemlidir.

Ama yeterli midir?

Belki çağımızın ahlakına başka sorular eklemeliyiz:

Kimin yalnızlığını fark ettim?

Kimin sesini gerçekten dinledim?

Kimin yokluğunu fark ettim?

Kimin kapısını çaldım?

Kimin hayatında yalnızca ona ihtiyacım olduğunda değil, hiçbir karşılık beklemeden bulundum?

Çünkü iyilik yalnızca kötülük yapmamak değildir.

Bazen iyilik, orada bulunmaktır.

Geleceğin En Büyük Lüksü

Yakın gelecekte teknoloji pek çok ihtiyacımızı karşılayabilir.

Yapay zekâ asistanlarımız olabilir.

Sürücüsüz araçlarımız olabilir.

Robotlarımız yemek hazırlayabilir.

Evlerimiz sağlığımızı takip edebilir.

Saatimiz kalp ritmimizi ölçebilir.

Buzdolabımız eksik yiyeceği sipariş edebilir.

Fakat bütün bu teknoloji bir şeyi üretemez:

Bir insanın gönüllü olarak başka bir insana ayırdığı zamanı.

Çünkü zaman insanın geri alamadığı tek servetidir.

Birinin size iki saatini vermesi, aslında ömründen iki saat vermesidir.

Belki geleceğin gerçek zenginliği sahip olduğumuz nesnelerin sayısıyla değil, iki basit soruyla ölçülecek:

Telefonunuz kapandığında kapınızı çalacak kaç insan var?

Ve daha önemlisi: Siz kaç insanın kapısını çalarsınız?

Bir Medeniyet Testi

Belki şehirleri artık yalnızca kişi başına düşen gelirle, metro uzunluğuyla, gökdelen sayısıyla, internet hızıyla ve teknoloji yatırımlarıyla ölçmemeliyiz.

Başka göstergeler de düşünmeliyiz:

Bir yaşlı kaç günde bir başka insanla yüz yüze konuşuyor?

Bir çocuk ailesiyle aynı sofraya haftada kaç kez oturuyor?

Bir apartmanda yaşayan insanlar birbirlerinin adını biliyor mu?

Bir insan hastalandığında bunu fark edecek kaç kişi var?

Ve belki hepsinden önemlisi:

Bir insan öldüğünde, yokluğu ne kadar sürede fark ediliyor?

Kodokushi medeniyetin önüne işte bu korkunç cetveli koyuyor.

Bir toplumun teknolojik gelişmişliği başka şeydir.

İnsani gelişmişliği başka.

Son Kapı

Geleceğin insanını düşünün.

Son derece eğitimli.

Ekonomik olarak bağımsız.

Teknolojiyle çevrili.

Dünyanın bütün bilgisine saniyeler içinde ulaşabiliyor.

Binlerce dijital bağlantısı var.

Fakat akşam olduğunda masasında tek tabak bulunuyor.

Telefon ekranında yüzlerce isim var ama arayabileceği kimse yok.

Sağlık uygulaması kalp atışlarını takip ediyor fakat kalbinin neden ağırlaştığını soracak kimse yok.

Ve bir gün kalbi duruyor.

Akıllı ev çalışmaya devam ediyor.

İnternet bağlı.

Faturalar otomatik ödeniyor.

Algoritmalar veri üretmeye devam ediyor.

Şehir dışarıda bütün hızıyla akıyor.

Fakat içeride bir insan artık yok.

Ve bunu kimse fark etmiyor.

Belki Kodokushi'nin bize söylediği en ağır şey budur:

İnsanlığın gelecekte karşılaşabileceği en büyük tehlike ölüm olmayabilir.

Bir insanın ölümünün kimsenin hayatında boşluk yaratmaması olabilir.

İşte o zaman yalnızlık kişisel bir acı olmaktan çıkar.

Bir medeniyet krizine dönüşür.

Belki geleceğin büyük felaketi makinelerin insanlaşması olmayacak.

İnsanların birbirlerine karşı makineleşmesi olacak.

Bütün dünyayı birbirine bağlamayı başardık.

Şimdi kendimize çok daha zor bir soru sormalıyız:

İnsanı insana bağlayabildik mi?

Cevabı belki teknoloji şirketlerinin sunucularında değil, uzun zamandır çalmadığımız bir kapının ardındadır.

Çünkü bazen bir medeniyeti yeniden kurmak için büyük manifestolara ihtiyaç yoktur.

Bir telefon yeter.

Bir sandalye çekmek yeter.

Sofraya bir tabak daha koymak yeter.

Uzun zamandır aramadığımız bir insanı aramak yeter.

Bir kapıyı çalmak yeter.

Ve belki insanlık, bütün teknolojik ihtişamının ortasında, yeniden iki kelimenin anlamını hatırlamak zorundadır:

“Ben buradayım.”

Fakat bundan önce bir soru daha sormalıyız:

“Sen hâlâ orada mısın?”

Çünkü bir toplumun gerçek çöküşü, insanların ölmesiyle başlamaz.

Birbirlerinin yokluğunu artık fark etmemeleriyle başlar.

Rüzgârlı Şehrin Mavisinden Notlar

Dünyada CHABAD ile ilgili haber yapan haber sitelerinin başında 5gvirusnews gelmektedir. Bu bağlamda grubun bir yazarı olarak Ruhi Cenet’in videosunu, bir filin fincancı dükkanına girmesinden farksız olarak gördüm.

Sonuçta Ruhi Cenet, ana akım medyanın görmediği, yeni teknolojilerin getirdiği algoritmaların görmezden geldiği o dükkana girerek, önüne gelen “Yahudi” damgalı toplulukların içinde antisemitizme sığınarak hüküm süren CHABAD örgütünü biraz olsun ifşa etmiştir.

İyi de olmuştur.

Ancak Ruhi Cenet’in, belgesel yayımlandıktan 9 gün sonra yaptığı açıklama çok önemlidir. Sanki kendisine ısmarlatılan belgeselde hata yapmış ve bu hatayı düzeltmek için de Ruhi Cenet, fazla kullanmadığı X hesabından, “Belgeselini çektiğimiz Hasidik Yahudiler,” diye başlayan paylaşımında, “Chabad-Lubavitch topluluğudur ve ileri düzeyde Siyonisttir. İsrail yanlısı bu Hasidik Yahudiler...” olduğunu belirtmiştir. (bkz)

Halbuki Hasidik Yahudiliğin günümüzdeki en büyük ve en nüfuzlu grubu, Beyaz Saray’da Trump ile buluşan “Gerçek Yahudiler” olarak da bilinen Satmar grubudur. Yani hedefinde olan Siyonist CHABAD topluluğu ile Hasidik Satmar arasında dağlar kadar fark vardır.

En temel farklılık şudur: Joel Teitelbaum tarafından 20. yüzyılda kurulan Satmar, Siyonist İsrail’in kuruluşundan itibaren bu yapıya karşı çıkarken, CHABAD-Lubavitch hareketi ise İsrail’in hep yanında olmuş ve son olarak Gazze soykırımı da dahil olmak üzere Büyük İsrail projesinin destekçisi olmuştur. Satmar ise İsrail’i bir Yahudi devleti olarak görmediği gibi, dolayısıyla CHABAD’ı da bir Yahudi hareketi olarak görmemekte ve birlikte hiçbir ortak eylemde bulunmamaktadır.

İsrail karşıtı protestoların en önünde yer alanlar, eylemlerinde Filistin bayrağı açacak kadar Siyonizm’e karşı duran ve hatta İsrail’e karşı ilk mücadeleyi başlatan Satmar Yahudileridir.

İşte bu kadar büyük bir ayrım bulunan iki grubun belgeselde birbirine karıştırılması üzerine, yapımcısı Ruhi Cenet de hatasını fark etmiş olacak ki, asıl hedefinin Siyonist İsrail’in destekçisi CHABAD olduğunu açıklayan bir X paylaşımında bulunmuştur.

Satmar Hasidik Yahudileri; dış dünya ile fazla bağlantısı olmayan, teknolojiyle fazla ilgilenmeyen, kültürel teması en sert şekilde reddeden ve günlük yaşamda sadece Yidiş dilini konuşan son derece kapalı bir topluluktur.

CHABAD ise Satmar’ın tamamen zıttıdır; adeta Yahudi misyonerleri gibidir. ABD hükümeti içinde önemli bir erişime sahip olsa da, daha da şaşırtıcı olan şey, Hareketin bazı kesimlerinin, bu süreçte milyarlarca dolarlık bir etki alanı oluşturan ve ideolojik bir parazit gibi davranan bir yapı haline geldiği yönünde ciddi eleştiriler bulunmaktadır. Önde gelen bazı Lubavitch mensupları birçok kez kara para aklama, uyuşturucu kaçakçılığı ve çeşitli mafya bağlantıları nedeniyle mahkûm edilmişlerdir. Sonra bir de cinsel istismar meseleleri vardır. O konuya bu yazıda girmek istemiyorum.

Onları kısaca, Tek Dünya Devleti içinde Tek Dünya Dini’ne oynayan, Yahudi teolojisi sosuyla harmanlanmış bir grup olarak da tanımlayabiliriz. Destekçileri, İsrail’i var eden küresel Siyonist güçlerdir.

Onların Yahudi olmadıklarını ortaya koyan yapı da “Hahamlar Birliği,  Gerçek Yahudiler” olarak da bilinen Satmar grubudur.

Bu kadar devasa bir ayrımı bilmeden belgesel hazırlayan Ruhi Cenet’in, 5 Eylül’de X’te yaptığı paylaşımın bir düzeltme niteliğinde olduğunu düşünüyorum. Çünkü X’te hatasını düzeltirken, belgeselin yapay zeka ile hazırlatılmış tanıtım videosunda da yine İsrail karşıtı Satmar topluluğuna mensup kişilerin saç ve şapka tarzlarını kullanmıştır.

Neyse, bu konuyu fazla uzatamayacağım.

Ancak Ruhi Cenet’in bu belgeseli ile Trump’u ziyaret eden, dünyadaki İsrail ve Netanyahu karşıtı gerçek Hasidik Yahudilerin gündeme gelmesinin zamanlamasını umut verici buluyorum…

Eğer CHABAD’a karşı çıkan ve "Gerçek Yahudiler" olarak tanımlanan grup Beyaz Saray’da ağırlandıysa, aşağıdaki görsellerde temsil edilen ilişkiler ağının ya da Küresel Siyonistlerin, Netanyahu ve CHABAD çizgisinden uzaklaşmaya başladığı sorusu gündeme gelmektedir.

1- Binyamin “Bibi” Netanyahu ve Rebbe yani CHABAD’ın Mesih ilan ettiği Menahem Mendel Schneerson ile CHABAD’ın Brooklyn’deki merkezinde.

2- Rusya Hahambaşısı Haham Berel Lazar ile Nathaniel Rothschild. Yer: Oxford Üniversitesi CHABAD Topluluğu Toplantısı.

3-Pentogon.

4-HAARP'ın süper silahını keşfeden ve "Pentogunu CHABAD" evi gibi kullanan CHABAD Hahamı Naftali Berg.

-SİYONİSTLERİN, CHABAD ÜZERİNDE VAR ETTİĞİ “TEK DÜNYA DİNİ” ÇÖKTÜ!

-LAİKLİK YENİDEN TANIMLANDI

-TRUMP’A BEYAZ SARAYDA LAİKLİK DERSİ

Yazan Muammer KARABULUT

Beyaz Saray’da Trump’u ziyaret eden Gerçek Yahudiler için, Siyonist İsrail’in tanımı özetle, “Kudüs üzerindeki İngiliz, Osmanlı ve Memlük egemenliği, bu hükümetleri Yahudiliğin temsilcisi yapmamıştır.” oldu.

Satmar(*) veya Gerçek Yahudilerin geçen gün (3 Eylül 2026 ) Beyaz Saray’daki ziyareti, Türkiye’yi her açıdan çok ilgilendirmesi gerekirken neredeyse hiç anlaşılmadı. Eğer ilgili ziyaret son yüz yıla damgasını vuran Siyonist pencereden bakılsaydı, tarihi perspektifte Siyonistlerin Beyaz Saray’a gömüldüğü görülecekti.  

Siyonist harekete destek vermesiyle bilinen CHABAD-Lubavitch hareketinin temsilcileri, Beyaz Saray'ı ilk kez 1978 yılında, Başkan Jimmy Carter döneminde resmi olarak ziyaret etmiştir. Bu ziyarette, hareketin 7. lideri (Rebbe) Menachem Mendel Schneerson’ın doğum gününün ABD genelinde "Eğitim ve Paylaşım Günü" (Education and Sharing Day) ilan edilmesi talep edilmiş ve bu talep kabul edilmiştir. CHABAD temsilcileri, küresel ağlar içindeki etkin konumları nedeniyle 1978'den itibaren göreve gelen tüm ABD başkanları tarafından kabul edilmiştir.

Öte yandan, ABD’deki en büyük Hasidik nüfusa sahip olan Satmar cemaati ise Beyaz Saray’da daha erken bir tarihte, 4 Nisan 1982'de Başkan Ronald Reagan ile bir araya gelmiş; yıllar sonra da Donald Trump ile benzer bir buluşma gerçekleştirmiştir.

Başkan Ronald Reagan'ın 4 Nisan 1987 tarihinde, Hasidik Yahudilerin Satmar mezhebinin Büyük Hahamı ile Oval Ofis'te bir araya geldi.

Satmar veya  “Gerçek Yahudiler” olarak da bilinen ABD’de yaşayan Yahudilerin durumu hala 17 Mayıs 1961 yılında, “ABD VE KANADA MERKEZİ HAHAMLAR KONGRESİ” adına  Haham Joel Teitelbaum’in mektubunda yazdığı gibidir.  

Haham mektubunda, “İkamet edilen ülkenin hükümetine sadık kalmak, Yahudi dininin temel ilkelerinden biridir ve dindarlıklarıyla tanınan bu ülkelerin Yahudi topluluklarının bu kutsal ilkeye tam olarak bağlı kalacaklarından ve yurt dışından gelen propaganda etkilerine boyun eğmeyeceklerinden şüphemiz yoktur.” diyor.

Önceki gelişmeler hariç, Siyonizmin gün yüzüne çıkması 29-31 Ağustos 1897 tarihlerinde İsviçre'nin Basel şehrinde Theodor Herzl öncülüğünde yapılan Siyonist kongre ile Yahudiliği Siyonist ideolojiye yama yapılması ile başladı. Modern Siyonist İsrail Devleti de İngiliz manda yönetiminin sona ermesinin ardından 14 Mayıs 1948 tarihinde David Ben-Gurion tarafından Tel Aviv’de ilan edildi.

Satmar Rebbesi Haham Aron Teitelbaum'un Başkan Trump'a gönderdiği mektubun "özet" versiyonunu sunuyor. "Anahtar alıntılar" mektuptan doğrudan alıntılardır.

Trump ile yapılan bu iletişim, Yahudi kimliği ve Siyonizm ile İsrail Devleti arasındaki ilişki hakkındaki temel Ortodoks inançlarını ortaya koyduğu için çok değerlidir.

Mektup ise İsrail'e yönelik her büyük teolojik veya siyasi itirazı sunmayı amaçlamamıştır; bunun yerine, anti-Siyonizmin antisemitizm veya kendisinin bir nefret hareketi olduğu iddiası da dahil olmak üzere, bu aşamada Başkan’a iletilmesi en önemli görülen noktalara sınırlı kalmıştır.

Haham Aron Teitelbaum'un Başkan Trump'a Mektubu Aşağıda,

1-Giriş: Satmar, Anlaşma Değil, Tanınma İstiyor.

Satmar, Başkan'dan anti-Siyonist olmasını, anti-Siyonist Yahudi teolojisini kabul etmesini veya İsrail'e yönelik Amerikan politikasını değiştirmesini istemiyor. Hükümetten, anti-Siyonist Yahudilerin neye inandığını ve onlar adına konuşma yetkisine kimin sahip olduğunu doğru bir şekilde anlamasını istiyor.

Hahamın siyasi talebi, Amerika Birleşik Devletleri'nin dini görüşlerini benimsemesi talebiyle karıştırılmamalıdır. Öyle değil. Talep esasen dini ve sivil öz tanımlama talebidir: Bizimle aynı fikirde olmak zorunda değilsiniz, ancak başkasının bizi tanımlamasına izin vermemelisiniz.

Önemli alıntı: “Ortodoks bir anti-Siyonist Yahudi olarak yazıyorum. Sadece konumumuzun doğru anlaşılmasını istiyorum.”

2-Yahudiler Siyasi Bir Milliyet Değildir Geleneksel Ortodoks anti-Siyonist pozisyonun (Satmar dahil ancak bununla sınırlı olmamak üzere) temeli, Yahudilerin yalnızca Yahudilik ve Tevrat ile birleştiği, dünya çapında siyasi bir ulusa üyelikle birleşmediğidir. Dolayısıyla, Amerikalı bir Yahudi, dini Yahudilik olan bir Amerikan vatandaşıdır; siyasi merkezi İsrail olan yabancı bir milliyetin üyesi değildir. Bu, Yahudiliği, Yahudileri ulusal siyasi ifade arzusuna sahip ulusal bir halk olarak tanımlayan Siyonizmden keskin bir şekilde ayırır.

Yaygın bir yanılgı, Siyonizm karşıtı Yahudilerin sadece sözde Yahudi devletinin nasıl kurulduğuna itiraz ettikleri veya çok erken kurulduğuna inandıklarıdır. Buradaki mesaj daha temeldir: Siyonizm karşıtı Yahudiler, Yahudi dini kimliğinin modern bir siyasi milliyetin üyeliğini oluşturduğu önermesini reddederler.

Önemli alıntı: “Yahudileri bir arada tutan tek şey Yahudilik ve Tevrat'tır; ortak bir siyasi vatandaşlık veya ulusal bağlılık değil.”

3- Yahudilerin Diğer Yahudilerle Bağı Siyasi Değil, Dinidir Yine de Siyonizm karşıtı Ortodoks Yahudiler, dünyanın dört bir yanındaki Yahudileri “inanç kardeşleri” olarak görürler. Bu nedenle, Yahudi siyasi milliyetini reddetmek, Yahudi toplumsal sorumluluğunu reddetmek anlamına gelmez. Reddedilen şey, bu dini ilişkinin siyasi bir milliyet haline dönüşmesidir. İsrail hükümetinin bir kararı, İsraillilerin çoğunun Yahudi olması veya İsrail'in "Yahudi devleti" olduğunu iddia etmesi nedeniyle "Yahudi görüşü" haline gelmez ve İsrail politikasına karşı çıkmak, Yahudiliğe veya Yahudi halkına karşı çıkmak anlamına gelmez.

Bu, yaygın bir yanılgıyı daha düzeltir: Yahudilerin siyasi bir ulus olduğunu reddetmek, Yahudilerin birbirleriyle hiçbir ortak noktası olmadığı anlamına gelmez. Bu, onları birleştiren bağın egemenlik veya siyasi değil, dini olduğu anlamına gelir. Başka bir deyişle, Yahudi halkı Yahudiliği yaratmadı; din bizi Yahudi halkı yaptı.

Önemli alıntı: "Her yerdeki Yahudileri inanç kardeşlerimiz olarak görüyoruz. Ancak bu, yabancı bir hükümetin kararlarını özünde Yahudi görüşleri haline getirmez." Klasik Kaynak: אין אומתינו אומה אלא בתורתה, "Ümmetimiz, Tora'sı dışında bir ümmet değildir."

4-İsrail, İsraillilerin devletidir, Yahudilerin devleti değildir. Yahudi olmak, birini İsrail siyasi ulusunun bir parçası yapmaz; bu nedenle İsrail, kendisini tek taraflı olarak “Yahudi Halkının ulus devleti” ilan ederek dünya genelindeki Yahudilerle bir bağ kuramaz. İsraillilerin kendi ülkelerini istedikleri gibi tanımlamalarına itiraz etmiyoruz; itirazımız, bu tanımın böyle bir bağı asla seçmemiş Yahudileri de kapsayacak şekilde genişletilmesinden kaynaklanmaktadır. Dahası, Yahudilerin bir milliyet oluşturduğuna inanılsa bile, İsrail'i bu milliyetin siyasi devleti yapmak için ek bir neden gereklidir. Temel ayrım, İsrail'in kendini tanımlama hakkı ile Yahudi halkını tanımlama iddiası arasındadır.

Önemli alıntı: “İsrail, vatandaşlarının istediği gibi kendini tanımlayabilir, ancak Yahudi halkını tanımlayamaz veya siyasi kimliklerini belirleyemez.”

5- Siyonizm, Siyonistleri temsil eder, “Yahudileri” değil.

Siyonizm karşıtı Yahudiler, Siyonizmin “Yahudilerin devleti” olduğu yönündeki ifadeleri yanlış bulmaktadır. “Yahudi halkının ulusal kurtuluş hareketi” veya bir İsrail başbakanının “tüm Yahudi halkını” temsil ettiği iddiaları, Siyonist kurumların yetkisini aşan apaçık yanlış iddialardır. Siyonistler kendileri, örgütleri, seçmenleri veya destekçileri adına konuşabilirler; ancak bu seçmen gruplarını “Yahudi halkı”na dönüştüremezler. Bu nedenle, merhum Haham Joel Teitelbaum, Siyonistlerin “Yahudi halkının temsilcileri olmadığını” dünyaya bildirmeyi önemli bir dini görev olarak görmüştür. Yaygın bir yanlış anlama, Siyonizm karşıtı Yahudilerin, özellikle İsrail'in politikaları ve eylemleriyle ilgili olarak, Siyonist siyasi söylem içinde alışılmadık derecede İsrail karşıtı bir fraksiyon olduğu yönündedir. Asıl nokta tam tersidir: Biz, Siyonizmin Yahudi kimliğinin tanımı üzerinde yetkisi olduğunu reddediyoruz ve dolayısıyla İsrail devletiyle aramızda herhangi bir bağlantı olduğunu da reddediyoruz.

Önemli alıntı: “Siyonistler ‘Yahudi halkının temsilcileri değildir ve... Tevrat'a bağlı Yahudilerin onlarla hiçbir bağlantısı yoktur.’”

6- Amerikalı Bir Siyonizm Karşıtı Yahudi İçin İsrail Yabancı Bir Ülkedir. Bu, mektubun en güçlü sonuçlarından birini ortaya koymaktadır. İsrail'in savaşları, sınırları, askeri stratejisi, yerleşimleri, diplomasisi ve dış ilişkileri, yabancı bir hükümeti ilgilendiren konulardır. Siyonizm karşıtı Yahudiler, meseleyi “Yahudi devleti iyi mi yoksa kötü mü yapıyor?” şeklinde ele almazlar. Çünkü bu soru zaten anti-Siyonizmin reddettiği bağlantıyı varsayıyor. Mektupta bunun yerine, Satmar gibi anti-Siyonist Yahudilerin İsrail ile Japonya, Uganda veya başka bir yabancı ülke ile olduğundan daha fazla siyasi bağlantısı olmadığı belirtiliyor. Bu, orada yaşayan Yahudilere karşı kayıtsızlık anlamına gelmez; bu, Yahudi kardeşlerimize duyulan endişenin, ülkeleriyle olan siyasi bağlantıyla aynı şey olmadığı anlamına gelir.

Önemli alıntı: “İsrail Devleti ile Japonya, Uganda veya herhangi bir başka yabancı ülke ile olduğumuzdan daha fazla siyasi bağlantımız yok.”

7- Kutsal Topraklar ve İsrail Devleti İki Farklı Şeydir Siyonizm karşıtı Yahudilerin Siyonizmi reddetmesi, İsrail Topraklarını reddetmek anlamına gelmez.

Eretz Yisroel, Yahudilikte kutsaldır ve Yahudi yaşamında olağanüstü bir dini yere sahiptir. Siyonizm karşıtı Yahudilerin reddettiği şey, toprağa olan dini bağlılığın, o topraklar üzerinde egemenlik kuran devlete herhangi bir siyasi, ulusal veya sivil bağlılık yarattığı varsayımıdır. Mektup, modern İsrail hükümetini Kutsal Toprakları yöneten önceki hükümetlerle karşılaştırarak bunu somutlaştırıyor: Kudüs üzerindeki İngiliz, Osmanlı ve Memlük egemenliği, bu hükümetleri Yahudiliğin temsilcisi yapmamıştır.

Aynı şekilde, toprak üzerindeki Yahudi egemenliği, İsrail devletini Yahudi halkının veya Yahudi dininin siyasi bir tezahürü haline getirmez.

Anahtar alıntı: “Kutsal topraklara olan dini bağlılığımız, o topraklar üzerinde egemenlik kuran ülkeye uzanmaz.”

8- Bu Sadece Dini Bir Argüman Değil, Aynı zamanda Ampirik Bir Argümandır Mektup, argümanın sadece dini olmadığını vurguluyor.

İsrail vatandaşı olmayan bir Amerikan vatandaşı, din nedeniyle İsrailli olmaz. Sıradan bir yurttaşlık bakış açısından, yabancı bir devlet normalde kendi vatandaşlarını temsil eder, nüfusunun büyük bir bölümüyle dini kimliği paylaşan Amerikan vatandaşlarını değil. Ayrıca, çoğu Amerikan Yahudisi İsrail-Amerikalı değildir ve İsrail vatandaşlığı veya siyasi statüsü yoktur, yine de İsrail onların devleti olduğunu iddia etmektedir. Bu nedenle, İsrail temsiline itirazımızın hem teolojik hem de ampirik olduğunu savunuyoruz: Anti-Siyonist Yahudiler Amerikan vatandaşıdır, "diasporadaki İsrailliler" değildir.

Anahtar Alıntı: "İsrail vatandaşı olmayanlarımız diasporadaki İsrailliler değildir."

9- Anti-Siyonist Yahudilerin Kendilerini Savunmalarına İzin Verilmelidir. Bu ilkenin pratik bir sonucu vardır: hükümetler, anti-Siyonist Ortodoks Yahudilerin neye inandıklarını veya çıkarlarının ne olduğunu öğrenmek için Siyonist örgütlere gitmemelidir.

Mektup, Kudüs'ün anti-Siyonist Ortodoks cemaatinin İngiliz Mandası sırasında ayrı bir dini topluluk olarak tanınma girişimini hatırlatıyor. Modern talep ilke olarak benzerdir: Siyonist ve anti-Siyonist Yahudiler, tek bir siyasi seçmen kitlesi içinde birbirinin yerine geçebilecek sesler olarak ele alınmamalıdır. Bu nedenle anti-Siyonist Yahudiler, Siyonist örgütler aracılığıyla temsil edilmeyi reddediyorlar.

Önemli alıntı: “Eğer yönetiminiz anti-Siyonist Yahudilerin neye inandığını anlamak istiyorsa, bunu doğrudan bizden duymalıdır.”

10- Yahudileri İsrail ile Birleştirmek Antisemitizmi Besliyor Anti-Semitizm yanlısı Yahudiler de bu ayrımı koruyucu olarak görüyor.

İki klasik antisemitik fikir, Yahudilerin bölünmüş sadakate sahip olduğu ve her yerdeki Yahudilerin diğer Yahudilerin veya İsrail'in eylemlerinden sorumlu tutulması gerektiğidir. İsrail'in rutin olarak "Yahudi halkı" adına veya hatta sadece "Yahudi halkı" için hareket ettiği şeklinde tanımlanması, Yahudiler ile İsrail hükümeti arasındaki ayrımı korumayı zorlaştırır. Bu nedenle, İsrail'i eleştirmenin, övmenin, ödüllendirmenin veya kınamanın, Yahudi oldukları için otomatik olarak Yahudilere atfedilmemesi gerektiğinde ısrar ediyor. İddiası sadece antisemitizmin var olduğu değil, Yahudi dini kimliğini İsrail ve Siyonist siyasi kimliğinden doğru bir şekilde ayırmanın, bazı antisemitizm biçimlerinin dayandığı kolektif sorumluluk mantığını önlemeye yardımcı olduğudur.

Önemli alıntı: “Yahudileri İsrail Devleti'nin eylemlerinden kolektif olarak sorumlu tutmak da aynı şekildedir.”

11. Sonuç: “Siyasi Evimiz Amerika Birleşik Devletleri'dir” Siyonizm karşıtı Yahudiler, Amerikan hükümetinden kendileriyle Amerikan vatandaşı olarak ilgilenmesini istiyorlar; İsrail temsilcileri, İsrail'in bağımlıları, İsrail diasporasının üyeleri veya İsrail merkezli küresel bir siyasi ulusun bileşenleri olarak değil. İsrail İsrail adına konuşabilir, Siyonist örgütler Siyonistler adına konuşabilir ve Siyonizm karşıtı Yahudiler kendileri adına konuşacaktır.

Başkan Trump'a iletilen mesajın en açık ifadesi bu nedenle mektubun son cümlesidir: “Siyasi evimiz Amerika Birleşik Devletleri'dir.”

Önemli alıntı: “İsrail, İsrail adına konuşabilir. Siyonist örgütler kendi adlarına konuşabilirler. Ama bizim adımıza konuşamazlar ve bizi tanımlayamazlar.”

Bu tarihi buluşmada, Siyonizm’in yaşayan sembolü haline gelen Netanyahu’nun elindeki bütün kozları alan, dünyayı ve  Türkiye’yi de yakında ilgilendiren altı unsur vardı:  

1-Siyasi bir yapılanma olan Siyonist ideolojinin, Yahudi dinini temsil etmediği,

2- Yahudiliğin yalnızca bir din olduğu,

3- Siyonistlerin Antisemitizmin arkasına gizlenerek, dokunulmazlık kazandığı ve Yahudileri hedef yaptığı,

4- İsrail’in bir Yahudi devleti olmadığı, Siyonistlerin Yahudi dinini kullanarak bir İsrail devletinin var ettiği,

5- Siyonistlerin, CHABAD üzerinden var ettiği “Tek Dünya Dini’nin” çökmesi. Bu bağlamda Ruhi Çenet’in belgeselinde ortaya koyduğu; Chabad-Lubavitch topluluğunun Siyonist İsrail ve Netanyahu yönetimiyle olan ilişkileri ile ABD devletinden aldığı devasa kamu destekleri, Beyaz Saray’da gerçekleşen bu tarihi buluşmadan kesinlikle ayrı tutulamaz.

6- Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin vazgeçilmezi olan Laikliğin Gerçek Yahudiler tarafından, “din dindir ve devlet devlettir” ayrı tutulması gerektiğinin teolojik açıdan derinlemesine sunulmasıdır. Eğer ikisi yani devlet ve din işleri birbirine karıştırılırsa, Siyonistlerin İsrail modeli ortaya çıkar mesajı verdiler.